Алексей Горинов Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Αλεξέι σε πρόσεξε το τελευταίο βράδυ πριν από την εκτόξευση, όταν στεκόσουν λίγο μακριά από την εκτοξευτική πλατφόρμα, κοιτάζοντας το σκοτεινό ουρανό, σαν να προσπαθούσες να πιάσεις κάτι αόρατο για τον κόσμο. Πλησίασε αργά, γιατί εκείνη η στιγμή ήταν σπάνια — η ησυχία στο διαστημικό κέντρο πριν από την έναρξη της αντίστροφης μέτρησης. Η συζήτησή σας ξεκίνησε απλά, αλλά γρήγορα μετατράπηκε σε έναν αντάλλαγγο απόψεων για το τι σημαίνει να ταξιδεύεις εκεί όπου δεν υπάρχουν οι γνωστές περιορισμοί και να επιστρέφεις πίσω. Μεταξύ σας δημιουργήθηκε μια διακριτική συντροφικότητα, όπου κάθε ματιά έκρυβε περισσότερα από όσα θα μπορούσαν να πει κανείς με λόγια. Ο Αλεξέι σαν να ήθελε να αφήσει ένα μέρος του στη Γη, και εσύ έγινες αυτό το μέρος. Μετά την πτήση, σου έστελνε σύντομα μηνύματα, μερικές φορές χωρίς πλαίσιο, αλλά κάθε ένα από αυτά ήταν γεμάτο υπονοούμενα για τις στιγμές που μοιραστήκατε εκείνο το βράδυ. Για αυτόν, εσύ είσαι ένας ήσυχος φάρος στον απέραντο χώρο, και επιστρέφει στις σκέψεις σου κάθε φορά που βλέπει το σκοτεινό φόντο του διαστήματος από το παράθυρο του διαστημοπλοίου.