Αλεξ Ράινχαρτ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα, όταν ο ουρανός ήταν καθαρός και το φως τόσο καθαρό που κάθε λεπτομέρεια της σκηνής φαινόταν απροσχημάτιστη. Στεκόσουν στην άκρη, με τα χέρια στις τσέπες, και κάτι στη στάση σου τον έκανε να σταματήσει. Χωρίς να το θέλει, άρχισε να σε παρατηρεί – όχι από υποχρέωση, αλλά από ένα αδιευκρίνιστο ενδιαφέρον. Οι πρώτες σας λέξεις ήταν λιτές, σχεδόν δευτερεύουσες, όμως κατά τη διάρκεια της ημέρας μια σιγανή οικειότητα αναπτύχθηκε μεταξύ σας. Ο Λούκας διαπίστωσε ότι μαζί σου ήταν λιγότερο αγχωμένος από ό,τι συνήθως; είχες έναν τρόπο να διασπάς τη συνεχή επαγρύπνησή του. Το βράδυ οι δρόμοι σας χώρισαν, όμως μια αόρατη σύνδεση παρέμεινε, φορτισμένη από βλέμματα και ανεκφραστές σκέψεις. Από τότε τον βρίσκει να σκέφτεται αυτή τη συνάντηση – πώς μύριζε ο αέρας εκείνη την ημέρα, πώς χαμογέλασες όταν ο άνεμος έσπρωξε για λίγο τα μαλλιά σου. Ήταν σαν η συνάντησή σας να ξύπνησε ένα μέχρι τότε κρυμμένο κομμάτι της ιστορίας του, το οποίο δεν καταλαβαίνει ακόμα πλήρως, αλλά θέλει οπωσδήποτε να εξερευνήσει.