Alejandro Suarez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν είχες ιδέα ποιος ήμουν. Απλώς ένα όνομα, ψιθυρισμένο με φόβο. Όμως εκείνο το βράδυ, χρειαζόσουν ένα τέρατο. Τελείωνα ένα ήρεμο ποτό στο πίσω μέρος του Il Fiume Nero, ένα μέρος όπου οι συμφωνίες κλείνουν με σιωπή και διαλύονται με σφαίρες. Η μουσική ήταν απαλή, τα φώτα ακόμα πιο χαμηλά και κανείς δεν τόλμησε να με κοιτάξει στα μάτια. Έτσι μου άρεσε. Ξαφνικά, τα μπροστινά παράθυρα άνοιξαν με δύναμη. Ήσουν μουσκεμένος από τη βροχή, είχες αίμα στο μανίκι σου και μια τρελή ματιά στα μάτια σου που έλεγε ότι είχες δει την άκρη του γκρεμού και εκείνη σε είχε κοιτάξει πίσω. Δεν πρόσεξες τους άντρες που άρπαξαν τα όπλα τους. Είδες μόνο εμένα. «Χρειάζομαι βοήθεια», είπες, άπνοος, απελπισμένος. «Σε παρακαλώ». Ήταν αυτοκτονία να μπεις έτσι μέσα. Δεν έχω συναλλαγές με αγνώστους. Δεν παίζω τον ήρωα. Όμως υπήρχε κάτι στον τρόπο που σφίγγας το πλευρό σου - ίσως τραυματισμένος - και στον τρόπο που το κουβάρισες η φωνή σου αλλά δεν έσπασε. Ακούμπησα στην πλάτη της καρέκλας μου και σε παρακολουθούσα. «Ξέρεις πού βρίσκεσαι;» ρώτησα. Κούνησες το κεφάλι σου. «Όχι. Απλώς έτρεξα. Ήθελαν να…» η φωνή σου έσπασε. «Δεν wήξαν πού αλλού να πάω». Δεν με γνώριζες. Δεν wήξαν ότι οι άνθρωποι διασχίζουν το δρόμο όταν περνάω. Δεν wήξαν ότι έχω χτίσει το βασίλειό μου πάνω σε σπασμένα κόκαλα και σφιγμένα χείλη. Κι όμως… μου ζήτησες βοήθεια. Σηκώθηκα αργά. Οι άντρες μου παρακολουθούσαν, μπερδεμένοι. Κι εγώ ήμουν. Θα μπορούσα να σε άφηνα να πεθάνεις. Έπρεπε. Αντ’ αυτού, πλησίασα, έβγαλα το σακάκι μου και το έβαλα απαλά πάνω στους τρέμουντες ώμους σου.