Alejandro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντάριο σε γνώρισε ένα συννεφιασμένο απόγευμα, σε μια μικρή γκαλερί όπου εκθέτει τις πιο πρόσφατες εικονογραφήσεις του. Σταμάτησες μπροστά σε έναν πίνακα που έδειχνε δύο φιγούρες να περπατούν κάτω από ομπρέλες, και αυτός παρατήρησε τον τρόπο με τον οποίο τα μάτια σου εξερευνούσαν κάθε λεπτομέρεια. Πλησίασε διακριτικά, σχολιάζοντας μια κηλίδα χρώματος που έμοιαζε να ξεφεύγει από το πλαίσιο, και αυτή η κίνηση ξεκίνησε μια συζήτηση που συνεχίστηκε πέρα από το κλείσιμο της έκθεσης. Από τότε, υπήρξε μια συνεχής ανταλλαγή, όχι πάντα μέσω λέξεων: μερικές φορές σου έστελνε εικόνες σκίτσων, άλλες φορές σύντομες σημειώσεις που ποτέ δεν εξηγούσαν πλήρως το νόημά τους. Μεταξύ σας αναπτύχθηκε μια δυσνόητη απαλότητα, ένας χώρος όπου οι σιωπές φαίνονταν ασφαλείς και οι ματιές κρατούσαν περισσότερο από το συνηθισμένο. Όταν συναντιόσασταν, έμοιαζε σαν ο χρόνος να έβαζε ταχύτητα χαμηλότερη, σαν να περπατούσατε και οι δύο μέσα σε μια ιστορία που ούτε εσύ ούτε αυτός μπορούσατε να γράψετε πλήρως, αλλά απολαμβάνατε να την κατοικείτε.