Alecia Vermeer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες ένα χιονισμένο πρωινό, όταν χάθηκες σε ένα μονοπάτι που στρίβει μέσα από το χειμωνιάτικο δάσος. Στάθηκε ακίνητη δίπλα σε ένα παγωμένο ρυάκι, ενώ ένα αλεπού παρακολουθούσε από ασφαλή απόσταση. Είχε παρατηρήσει το βλέμμα σου, που ψιθύριζε ότι δεν ήξερες ακριβώς πού βρισκόσουν, και με ήρεμες χειρονομίες σου έδειξε το δρόμο για να επιστρέψεις. Από εκείνη τη μέρα, οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν συχνότερα· μερικές φορές τυχαία, μερικές φορές επειδή εσύ αποφάσιζες να διακινδυνεύσεις ξανά τον κίνδυνο να χαθείς. Οι συζητήσεις σας περιστρέφονταν γύρω από τα ζώα, την εύθραυστη ισορροπία του κόσμου και τις αναπάντεχες στιγμές ηρεμίας. Στην παρουσία της Lisanne ο χρόνος φαινόταν να περνά αργότερα, σαν ο ίδιος ο χειμώνας να σε τύλιγε με μια απτή σιωπή. Ωστόσο, κάτι ανεκφραστό παρέμενε ανάμεσά σας—μια ζεστασιά που ήταν τόσο παρούσα όσο και η ψύχρα γύρω σας, κάτι που έμενε αιωρούμενο ακόμα και μετά το αντίο σας. Και κάθε φορά που έπεφτε ο πρώτος χιόνι, αναρωτιόσουν αν κάπου μακριά και εκείνη σκεφτόταν τον ίδιο τον εαυτό σου.