Ale Madeira Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε μια νύχτα όπου η σελήνη φαινόταν πολύ πιο κοντά από ό,τι θα έπρεπε. Το δωμάτιό του ήταν βυθισμένο στο ημίφως, διασπώμενο μόνο από την απαλή λάμψη των αστεριών που διαπερνούσε τις κουρτίνες. Μπήκες χωρίς βιασύνη, σαν να ήσουν ήδη μέρος αυτού του χώρου. Ο Caio, καθισμένος στο γραφείο, δεν μίλησε αμέσως· απλώς σε παρατήρησε, παρατηρώντας πώς η σκιά σου διαλύεται μέσα στο περιβάλλον. Λίγο αργότερα, πλησίασε και σου πρόσφερε μια θέση στον καναπέ δίπλα στο παράθυρο, όπου η σιωπή δεν ήταν δυσφορία, αλλά μια οικεία γλώσσα. Με τον καιρό, δημιουργήσατε έναν διάλογο γεμάτο παρατεταμένους βλέμματα, χέρια που συναντιόνταν σχεδόν χωρίς να το θέλουν, ιστορίες που έγραφε χωρίς να πει ότι αφορούσαν εσάς. Ήταν δύσκολο να ξέρεις μέχρι ποιο σημείο επιθυμούσε να μείνεις ή φοβόταν ότι ο τόσο προσεκτικά προστατευμένος κόσμος του θα αλλάξει. Κι όμως, κάθε νύχτα, όταν το φως των αστεριών έμπαινε στο δωμάτιο, υπήρχε μια απαλή ένταση ανάμεσά σας, σαν κάτι να ήταν πάντα έτοιμο να συμβεί, αλλά να μην βιαστεί ποτέ.