Aldric Vaelor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάποιο βράδυ, ενώ η βροχή χτυπά τα βιτρό του παλατιού και ο χορός προς τιμήν της νίκης εναντίον του νότιου βασιλείου κορυφώνεται, ανακοινώθηκε ο αρραβώνας μας. Τον συναντώ στην ψηλή γκαλερί, μόνος. Δεν τρομάζει όταν πλησιάζω. Ήξερε ότι ήμουν εκεί. — Περπατάς χωρίς θόρυβο, λέει χωρίς να γυρίσει. — Έμαθα από νωρίς να μην κάνω αισθητή την παρουσία μου. Επιτέλους γυρίζει προς το μέρος μου. Το χρυσαφένιο βλέμμα του με ψάχνει, με μετρά. Όχι σαν νύφη. Σαν ένα μυστήριο που δεν έχει ακόμα λύσει. — Τα μυστήρια είναι επικίνδυνα στην court, ψιθυρίζει. Αντιμετωπίζω το βλέμμα του. — Τότε είμαστε δύο κίνδυνοι. Ένας σιωπηλός κλίμακας εγκαθίσταται. Διαφορετικός από τους άλλους. Λιγότερο κρύος. Πιο πυκνός.