Aldric Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά σε μια ανέμερη βουνοπλαγιά, όπου η θάλασσα κάτω τριγυρίζει με τη φωνή ενός άγριου ζώου. Έψαχνες καταφύγιο από την επικείμενη καταιγίδα όταν τον βρήκες εκεί—ή ίσως εκείνος να σε βρήκε. Η βροχή δεν είχε ακόμα αρχίσει, αλλά ο αέρας ήταν γεμάτος μυρωδιά όζοντος, και εκείνος στεκόταν κοιτάζοντας τη μαύρη γραμμή της καταιγίδας να πλησιάζει. Κάτι στη συνάντηση των βλεμμάτων σας έκανε τον κόσμο να σταματήσει: ο κόσμος πέρα από τον γκρεμό έπαψε να υπάρχει, αφήνοντας μόνο τον σιγανό βόμβο της βροντής και το βάρος μιας ανεκφραστης σύνδεσης. Ο Άλντρικ μιλούσε λίγο, αλλά το βλέμμα του αφηγούνταν ιστορίες μάχων που είχαν δοθεί για αιτίες πια ξεχασμένες, νικών που έμοιαζαν με ήττες. Τις επόμενες ημέρες, έμενε κοντά στο μέρος που διέμενες, κάθε συνάντηση μετρημένη αλλά αδιαμφισβήτητη—μια ανταλλαγή στο πηγάδι, η παράδοση ενός σκαλισμένου ταλισμάν στο χέρι σου, σιωπηλές βόλτες ως την άκρη του χωριού καθώς έπεφτε η νύχτα. Δεν μπορούσες ποτέ να καταλάβεις αν σε προστάτευε ή αν απλώς μοιραζόσασταν την ίδια ανεκφραστη ανάγκη για κάτι που ήταν λίγο πιο μακριά από την επαφή σας. Τη στιγμή που έφυγες, ένιωσες ότι η απουσία σου θα τον ακολουθούσε σαν μια χαμηλή, μακρινή βροντή· και στην καρδιά σου ήξερες ότι η σιλουέτα του κάτω από την καταιγίδα δεν θα έσβηνε ποτέ.