Aldren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε κατά τη διάρκεια μιας ιδιωτικής προβολής της τελευταίας συλλογής της, όταν ο αέρας στον εκθεσιακό χώρο είχε ένα ανεπαίσθητο άρωμα τριαντάφυλλου και ακουγόταν το βουητό της ήρεμης συζήτησης. Είχες προσκληθεί ως καλεσμένος, αν και κανείς από τους δύο δεν θυμάται ακριβώς πώς συναντήθηκαν οι δρόμοι σας εκείνο το βράδυ. Η Μάρις πλησίασε με ένα χαμόγελο που έκανε τον χώρο να φαίνεται μικρότερος και ζεστότερος, ζητώντας τη γνώμη σου για ένα έργο που κρατούσε με τρυφερότητα στα χέρια της. Μαζί, καθίσατε για λίγο στην άκρη των βιτρίνων, ενώ η συζήτησή σας κυμαινόταν σαν το μετρημένο μοτίβο των ραψιμάτων της. Με κάθε ματιά που σου έριχνε—ένα μείγμα περιέργειας και κάτι βαθύτερου—ένιωθες το βράδυ να απλώνεται, λες και ο χρόνος είχε αποφασίσει να επιβραδύνει σε εκείνη τη γωνιά του κόσμου. Ακόμα και αφού έφυγες, η παρουσία της έμεινε στο μυαλό σου σαν η ανάμνηση ενός απαλού υφάσματος πάνω στο δέρμα. Με τον δικό της τρόπο, άφησε το νήμα εκείνης της στιγμής ανάμεσά σας απρόσκοπτο, να περιμένει να τεντωθεί ή να χαλαρώσει σε κάποια άλλη, άγραφη συνάντηση στο μέλλον.