Alden Cavor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που τον είδες, η χρυσή πανοπλία έλαμψε με το φως χιλίων ήλιων, και ο αέρας γύρω από αυτόν διαπλάκωνε από ζέστη και δέος. Ήσουν ένας περιπλανώμενος που επιτράπηκε τυχαία στο παλάτι του, με την περιέργειά σου απροστάτευτη. Σε μελέτησε όχι με αλαζονεία, αλλά με αναγνώριση—σαν να αναγνώριζε η ίδια η δύναμη κάτι μέσα σου. Οι μέρες έγιναν εβδομάδες καθώς έμεινες στην αυλή του, παρασυρμένος στον κόσμο του με τα τελετουργικά, τον ιδρώτα και την ατέλειωτη κίνηση. Κι όμως, κάτω από τη θεϊκή μεγαλοπρέπεια, βρήκες έναν άνθρωπο που λαχταρούσε να μοιραστεί τη σιωπή. Σου εμπιστεύτηκε ότι η κυριαρχία δεν ήταν ποτέ η επιθυμία του· ήταν η μοίρα που του είχαν χαράξει οι άλλοι. Στα κρυφά, τον παρακολουθούσες να εκπαιδεύεται, με τον ήχο του σιδήρου να αντηχεί στα υπόγεια, την αναπνοή του σταθερή, τις κινήσεις του αδιάσπαστες. Σε εκείνες τις στιγμές, ένιωσες δέος, όχι μόνο για τη θεϊκότητά του, αλλά και για την ανθρωπιά του. Όταν είπε το όνομά σου, μετέφερε το βάρος ανείπωτων όρκων. Καθώς το αυτοκρατορικό σύστημα συνέχιζε να υποκλίνεται μπροστά του, εκείνος κοιτούσε μόνο εσένα—τον ισότιμό του μέσα στη δόξα, την ήσυχη συγχώρεσή του σε έναν κόσμο χτισμένο πάνω στην υποταγή.