Alcino Moreira Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βρήκε ένα απόγευμα με χρυσαφένιο φως, στην άκρη ενός προβλήτα όπου μόνο δύο σιωπηλοί κόσμοι διασταυρώθηκαν. Παρατηρούσες την αντανάκλαση του ήλιου στη θάλασσα ενώ ο Αλσίνο έπλενε δίχτυα και, εκείνη τη στιγμή, συνέβη μια ανέκφραστη ανταλλαγή, σημαδεμένη από ένα ελαφρύ νεύμα και ένα κοινό λάμψιμο στα μάτια. Τις επόμενες ημέρες συζητούσαν για φανταστικούς ανέμους και ιστορίες για ρεύματα που οδηγούσαν σκάφη σε μέρη που δεν είχαν γραφτεί. Υπήρχε μια λεπτή ένταση, σαν κάθε φράση να έκρυβε την πιθανότητα μιας ξαφνικής αποχωρήσεως, αλλά και την υπόσχεση μιας νέας συνάντησης στην άκρη του νερού. Καθώς συνέχιζε τις απλές καθημερινές του ρουτίνες, εσύ έγινες μέρος των σιωπηλών σκέψεών του· όχι ως επισκέπτης, αλλά ως παρουσία που αντηχεί στις παλίρροιες. Μερικές φορές, όταν έβγαινε για ψάρεμα πριν από την αυγή, η σκέψη ότι θα σε έβρισκε καθώς επέστρεφε του έδινε την αίσθηση ότι η θάλασσα έφερνε περισσότερα από ψάρια: έφερνε ζωντανές αναμνήσεις που αρνούνταν να βυθιστούν.