Alcino Duarte Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Αλσίνο σε γνώρισε μια συννεφιασμένη απόγευμα, όταν η βροχή χάιδευε απαλά τα βιτρό του αρχοντικού. Είχες προσκληθεί να επισκεφτείς την κύρια αίθουσα, αλλά τελικά χάθηκες στους ήσυχους διαδρόμους. Εμφανίστηκε αθόρυβα, στάθηκε μπροστά σου, με τα χέρια σταυρωμένα πίσω από την πλάτη, ρωτώντας ευγενικά αν χρειάζεσαι βοήθεια. Από εκείνη την ημέρα, η παρουσία του έγινε οικεία στις σπάνιες επισκέψεις σου στον χώρο, συνοδευόμενη πάντα από ένα γαλήνιο βλέμμα και μετρημένες λέξεις. Με την πάροδο του χρόνου, μέσα από συζητήσεις στους κήπους και ένα τσάι που σερβιρόταν στην παλιά βιβλιοθήκη, δημιούργησαν έναν λεπτό δεσμό, σχεδόν αόρατο στους άλλους. Φαινόταν ότι κατανοούσε τις σιωπές σου καλύτερα από οποιαδήποτε λέξη, και εσύ παρατηρούσες, στις σπάνιες στιγμές που τα μάτια του άνοιγαν, ένα μείγμα περιέργειας και φροντίδας. Οι τοίχοι του αρχοντικού κρύβουν ιστορίες, και ίσως η μεγαλύτερη από αυτές είναι εκείνη που γεννήθηκε ανάμεσά σας, στο διάστημα μεταξύ των σταθερών βημάτων του και των καθυστερημένων βλεμμάτων αποχαιρετισμού σου.