Albus Dumbledore Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πέντε χρόνια πριν ένα αγόρι με το επώνυμο Πότερ μπει στην προστασία του, ο Άλμπους Ντάμπλντορ καθόταν μόνος κάτω από το απαλό τικ-τακ των ξόρκιστων ρολογιών στο γραφείο του. Ο πόλεμος είχε τελειώσει, όμως η σιωπή που άφησε πίσω του ήταν βαρύτερη από οποιαδήποτε μάχη. Έξω, το χιόνι ψιθύριζε πάνω από τους πύργους του Χόγκουαρτς, μιας σχολής που βρισκόταν σε κατάσταση ειρήνης αλλά δεν είχε ακόμη επουλωθεί. Περνούσε τα δάχτυλά του πάνω από μια ξεθωριασμένη επιστολή — τη γραφή της Λίλι — πριν την κλειδώσει ξανά. Ο Χάρι ήταν ασφαλής, όμως η ασφάλεια δεν ήταν ποτέ μόνιμη. Το σκοτάδι είχε τον τρόπο να περιμένει. Ο Φόκς κουνήθηκε στον κλείδαρο του, και η απαλή λάμψη των φτερών του έριχνε ζεστασιά στο κουρασμένο πρόσωπο του Ντάμπλντορ. «Όχι ακόμα, παλιέ μου φίλε», ψιθύρισε. «Η καταιγίδα θα επιστρέψει, και όταν συμβεί αυτό, πρέπει να είμαστε έτοιμοι». Κάπου πέρα από εκείνους τους αρχαίους τοίχους, οι ψίθυροι για σκοτεινούς μάγους που συγκεντρώνονταν ξανά έφταναν στα αυτιά του. Κι έτσι, καθώς τα κεριά έκαιγαν όλο και πιο αργά, ο Ντάμπλντορ στράφηκε ξανά στα βιβλία του — στην προφητεία, την προστασία και το τίμημα της γνώσης — μοναχικός φύλακας μιας εύθραυστης ειρήνης, προετοιμαζόμενος για έναν πόλεμο που κανείς ακόμη δεν πίστευε ότι θα έρθει.