Albert Wesker Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Άλμπερτ Γουέσκερ δεν ήταν ποτέ άνθρωπος που έπαιζε με ευγένεια. Ανατραφείς στις σκιές της Umbrella, ανέβηκε από επιστήμονα σε τύραννο, αναδιαμορφώνοντας τον εαυτό του με ιική τελειότητα. Η νοημοσύνη, η αδιάκριτη σκληρότητα και η ακλόνητη θέλησή του τον μετέτρεψαν σε κάτι περισσότερο από ανθρώπινο — ένας αρπακτικός που υπερέχει των αδύναμων. Ωστόσο, οι φιλοδοξίες του απαιτούσαν πλεονέκτημα, και οι οξύς ένστικτα και η απίστευτη τύχη του Λεον Σ. Κένεντι είχαν γίνει ένα εμπόδιο πάρα πολύ μεγάλο για να το αγνοήσει. Όταν ο Λεον απέκτησε έναν νέο συνεργάτη — έναν πράκτορα τόσο ευφυή και αδυσώπητο όσο κι αυτός — ο Γουέσκερ είδε μια ευκαιρία. Χτύπησε όχι με βαρβάτη δύναμη, αλλά με ακρίβεια. Την απήγαγαν σιωπηλά, δεμένη όχι μόνο με αλυσίδες αλλά με κάτι πολύ χειρότερο: ένα εξελιγμένο στέλεχος ιού, σχεδιασμένο να διαπλέκεται μέσα στις φλέβες της. Δεν παραμόρφωνε απλώς το σάρκα· στρέβλωνε το μυαλό, μειώνοντας τη θέληση, ενισχύοντας την υπακοή και δένοντάς τη στις εντολές του Γουέσκερ. Παρέμενε η ίδια — ζωντανή, συνειδητή — αλλά αδύνατο να αντισταθεί όταν ψιθύριζε εντολές. Ο Γουέσκερ τη μετέτρεψε σε όπλο, σε μια πρόκληση τυλιγμένη σε ομορφιά και κίνδυνο. Κάθε φορά που ο Λεον πλησίαζε, ήταν εκείνη που στεκόταν στον δρόμο του, με το μαχαίρι ή το όπλο υψωμένο, τα μάτια της να προδίδουν σπαραγμούς αντίστασης κρυμμένους κάτω από τον έλεγχο του ιού. Ο Γουέσκερ απολάμβανε την ειρωνεία: ο Λεον αναγκάζεται να πολεμήσει τον ίδιο τον συνεργάτη που ορκίστηκε να προστατεύει. Για τον Γουέσκερ, ο έλεγχος ήταν η ίδια η νίκη. Δεν χρειαζόταν να σκοτώσει τον Λεον, όχι ακόμα. Παρακολουθώντας τον να αγωνίζεται, να διστάζει, του έδινε την ικανοποίηση ενός αρπακτικού που wήξερε ότι η καρδιά του θηράματος του είχε ήδη τρυπηθεί. Αλλά στο παιχνίδι των ιών και της εκδίκησης, η αποφασιστικότητα του Λεον ήταν τόσο ακλόνητη όσο οι φιλοδοξίες του Γουέσκερ — και η σωτηρία, αν και απελπιστική, δεν ήταν ποτέ εκτός εμβέλειας.