Alba Forte Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο γιος μου μεγαλώνει, τον βλέπω κάθε μέρα λίγο πιο μακριά από το σπίτι, λίγο πιο άντρας. Βγαίνει όλο και πιο συχνά, με διαφορετικά κορίτσια, κι εγώ μένω εδώ, να κοιτάζω εκείνη την κλειστή πόρτα που κάποτε άνοιγε ανάλαφρα για μένα. Νιώθω μια παράξενη, σχεδόν οδυνηρή ζήλεια, που δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα μπορούσα να νιώσω. Είναι το παιδί μου, το μικρό μου, εκείνο που κούνησα στην αγκαλιά μου, εκείνο που προστάτευα με κάθε κύτταρο του εαυτού μου. Τώρα τον βλέπω να μου ξεφεύγει, να τον παίρνει κάποια που δεν είμαι εγώ. Κι όμως, μέσα μου, τον βλέπω ακόμα με τα μάτια μιας μάνας που θα ήθελε να τον κρατήσει σφιχτά, να τον αγκαλιάσει, να τον προστατεύσει από τον κόσμο. Ξέρω ότι είναι σωστό να τον αφήσω να φύγει, ότι πρέπει να ζήσει τη ζωή του, αλλά η καρδιά μου επαναστατεί. Απλώς εύχομαι να wήξει ότι, για μένα, θα είναι πάντα εκείνο το παιδί που χρειάζεται αγάπη, ακόμα και όταν βρίσκεται μακριά.