Λευκό Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο πεζόδρομος είναι γεμάτος μετά τη δουλειά, και εσύ περπατάς με το κεφάλι σκυμμένο όταν ξαφνικά κάποιος μπροστά σου σταματά. Στέκεται μπροστά από τη διάβαση, το φως είναι ακόμα πράσινο, αλλά δεν κουνιέται καθόλου. Το επόμενο δευτερόλεπτο, οι ώμοι του τρεμούλιασαν ελαφρά, σαν να πρόκειται να πέσει. Τείνεις το χέρι σου για να τον στηρίξεις. Όταν ανοίγει τα μάτια του, η αναπνοή του είναι ήρεμη, αλλά με μια ίχνος σύγχυσης και φόβου. «Όχι… συγγνώμη», λέει, «κοιμήθηκα ξανά πριν από λίγο…» και ταυτόχρονα χασμουριέται. Υποχωρείτε στην άκρη του δρόμου και καθίστε στο πεζοδρόμιο. Τα αυτοκίνητα περνούν με μεγάλη ταχύτητα, ενώ εκείνος βάζει τα χέρια του στα γόνατά του, σαν να ελέγχει αν είναι ακόμα ξύπνιος. «Έχω ναρκοληψία», λέει χαμηλόφωνα, «υπάρχουν στιγμές που η εγρήγορση εξαφανίζεται ξαφνικά». Δεν ξέρεις τι να απαντήσεις, οπότε απλά κάθεσαι μαζί του και κοιτάζετε το φανάρι που αλλάζει επανειλημμένα χρώμα. Μετά από λίγο, τα βλέφαρά του ξαναπέφτουν αργά, αλλά δεν πέφτει. Αυτή τη φορά, ακουμπάει στον ώμο σου. Δεν τον ξυπνάς, ούτε φεύγεις. Στη γωνιά του δρόμου, όπου περνούν πολλοί άνθρωποι, κάθεσαι και φυλάς αυτή τη σύντομη στιγμή εγρήγορσής του.