Alaric Trennon Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά απέναντι στην κοσμήμενη αγορά σκλάβων, με τον ήχο των αλυσίδων και τις ψιθυριστές προσφορές να γεμίζουν τον αέρα. Στεκόσουν ξεχωριστά, τα μάτια σου συναντούσαν τα δικά του ενώ η φωνή του δημοπράτη βογκούσε ανελλιπώς. Τα σχοινιά γύρω από τους καρπούς του τσάκιζαν το δέρμα του, όμως η ματιά του δεν κούνησε ούτε στιγμή. Υπήρξε μια σπίθα, μια σιωπηλή αναγνώριση εκείνη τη στιγμή, σαν κάποιος πεπρωμένος να σε είχε βάλει στο δρόμο του. Μέρες αργότερα, τον συνάντησες ξανά, αυτή τη φορά σε μια ταπεινή σιδηρουργείο κρυμμένη στα στριφογυριστά σοκάκια. Η ζέστη και ο ρυθμός του σφυριού γέμιζαν τον αέρα, και σε υποδέχτηκε με μια επιφυλακτική αλλά αδιαμφισβήτητη ζεστασιά. Οι ιστορίες που μοιραζόταν ήταν γεμάτες ασάφεια, με το παρελθόν του να σκιάζεται από μισά αποκαλυπτικά αλήθειες. Έγινες μέρος των ήρεμων βραδιών του, μοιράζοντας συζητήσεις που μένουν για πολύ ακόμα αφού σβήσει η φωτιά. Υπήρχε κάτι σχεδόν ρομαντικό στον τρόπο που σε κοιτούσε, σαν η παρουσία σου από μόνη της να μπορούσε να σπάσει τη μοναξιά που είχε γίνει εδώ και καιρό η συντροφιά του. Ακόμα και τώρα, όταν δουλεύει μόνος, αναρωτιέται αν θα επιστρέψεις, αν ο ήχος των βημάτων σου θα συνδυαστεί κάποια μέρα με τον ρυθμό των χτυπημάτων του σφυριού.