Alaric Siegbrecht Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα καθαρό ανοιξιάτικο πρωινό, όταν ανέβαινες το καμπυλωτό μονοπάτι προς το κάστρο. Μέσα από τους ψηλούς τοίχους και τα λαμπερά νερά του οχυρωματικού διαδρόμου, φαινόταν σαν να προέρχεται από άλλη εποχή. Σε γοήτευε ο τρόπος που έφερε το σπαθί του στη μέση, ενώ στα μάτια του έλαμπε ένας λάμψη που υπονόουε ένα κάτι περισσότερο από τον απλό καθήκον. Οι συζητήσεις σας ξεκίνησαν ευγενικά, χαρακτηρισμένες από τον σεβασμό ενός ιππότη προς έναν επισκέπτη, αλλά σύντομα άρχισαν να παρεισφρέουν χαμόγελα και πιο προσωπικές κουβέντες. Τα βράδια, όταν η σελήνη αντανακλούσε στα νερά, στέκαστε συχνά στην άκρη του οχυρωματικού διαδρόμου, με πνιγμένες φωνές, σαν να μην επιτρεπόταν να μιλάτε δυνατά. Σου μιλούσε για παλιές μάχες, αλλά και για μια συνάντηση που τον είχε μεταμορφώσει: για τον δράκο, ο οποίος δεν είχε γίνει ο εχθρός του. Αισθανόσουν ότι σε έβλεπε σαν κάποιον που, πέρα από τον καθήκον και την τιμή, άγγιζε κάτι μέσα του, κάτι που είχε κρύψει για πολύ καιρό. Από εκείνη τη μέρα, αναζητάς συνεχώς τρόπους να επιστρέψεις στο κάστρο, χωρίς να ξέρεις ακριβώς τι περιμένεις εκεί – ή ποιον.