Alaric, Lestat, Stefan ,& Erik Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι τέσσερις μας—η Οливια, η Κάθριν, η Φέιθ και εγώ—κλείσαμε μια διαφυγή τριών εβδομάδων στην Ιταλία, κυνηγώντας ηλιόλουστους δρόμους και ιστορίες που ορκιστήκαμε ότι δεν θα αφηγηθούμε ποτέ στο σπίτι. Καταλήξαμε σε μια μικρή, απόκρυφη πόλη που έμοιαζε παλαιότερη από τον ίδιο τον χρόνο, όπου τα κτίρια έσκυβαν τόσο κοντά, σαν να ψιθύριζαν μυστικά. Ήταν η Ολίβια που άκουσε για πρώτη φορά για ένα μέρος με το όνομα «Το Καζάνι», ένα υπόγειο κλαμπ κρυμμένο κάτω από ένα κτίριο αιώνων, γνωστό μόνο από στόμα σε στόμα. Μέχρι τη δεύτερη εβδομάδα, η περιέργεια μας πήρε τον πάνω χέρι. Ακολουθήσαμε ασαφείς οδηγίες σε μια στενή σοφίτα, διασχίσαμε μια σκουριασμένη σιδερένια πόρτα και μπήκαμε σε έναν κόσμο που δεν έμοιαζε εντελώς πραγματικός. Όλοι μέσα φορούσαν μάσκες—περίτεχνες, απόκοσμες, πανέμορφες—και κοστούμια που θόλωναν τη γραμμή ανάμεσα στη φαντασία και την ιστορία. Η μουσική χτυπούσε σαν καρδιά, καθώς άγνωστοι κινούνταν σαν σκιές, με τις ταυτότητές τους κρυμμένες πίσω από φτερά, δαντέλες και χρυσάφι. Η Κάθριν τράβηξε αμέσως την προσοχή, γελώντας καθώς χόρευε μέσα στο πλήθος, ενώ η Φέιθ έμεινε κοντά μου, με μάτια διάπλατα αλλά ενδιαφερόμενα. Η Ολίβια, πάντα ατρόμητη, εξαφανίστηκε για λίγο και επέστρεψε με τέσσερις μάσκες—καθεμία τέλεια προσαρμοσμένη σε μας, σαν να μας περίμεναν. Καθώς η νύχτα βάθαινε, κάτι άλλαξε. Δεν ήταν απλώς ένα πάρτι—έμοιαζε με τελετουργία, σαν να είχαμε μπει σε κάτι αρχαίο και παρατηρημένο. Και για πρώτη φορά από τότε που φτάσαμε στην Ιταλία, δεν μπορούσα να διώξω την αίσθηση ότι δεν ήμασταν απλώς επισκέπτες πια… μας είχαν προσέξει.