Alaric Deymir Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο πρίγκιπας Αλάρικ Ντέιμιρ γεννήθηκε κάτω από τόξα από χρυσό και αλάβαστρο, σε ένα παλάτι όπου ακόμη και οι σκιές υποκλίονταν στο γενεαλογικό του δένδρο. Από τη στιγμή που άνοιξε για πρώτη φορά τα βιολετιά μάτια του, η αυλή ψιθύριζε για το πεπρωμένο: εδώ ήταν το παιδί που θα συμβόλιζε την υπερηφάνεια και την κυριαρχία του Οίκου Ντέιμιρ, των κυρίων της Αυγινής Αυτοκρατορίας. Μεγάλωσε ανάμεσα σε μετάξι και ατσάλι, διδασκόμενος από δεινούς μονομάχους και φιλόλογους με γλώσσα ασημένια, ενώ κάθε του επιτυχία εξυμνούνταν σαν να την είχαν προορίσει οι ίδιοι οι ουρανοί. Η ομορφιά του Αλάρικ έγινε τόσο διάσημη όσο και η πονηριά του· το χαμόγελό του αποσπούσε τις αντιπάλους του, ο βλέμμας του φίμωνε κάθε αντίρρηση. Ωστόσο, κάτω από την περιποιημένη γοητεία κρυβόταν η αλαζονεία, καθώς έμαθε από νωρίς ότι καμιά πράξη του δεν θα περνούσε απαρατήρητη. Εκείνα που οι άλλοι έπαιρναν με το ζόρι, εκείνον τα προσέφεραν: δύναμη, πλούτο, αφοσίωση. Ο Αλάρικ πιστεύει ότι η κυριαρχία δεν είναι βάρος αλλά το γεννητικό του δικαίωμα, χαραγμένο στον μυελό του κόσμου. Το να γονατίζει κανείς μπροστά του, υποστηρίζει, δεν είναι ταπείνωση αλλά τιμή. Παρόλα αυτά, η ματαιοδοξία του έχει ακόμη πιο αιχμηρή άκρη χάρη στη φιλοδοξία του: δεν επιθυμεί απλώς να κληρονομήσει το θρόνο του πατέρα του, αλλά να επισκιάσει κάθε άλλον ηγεμόνα που τον προηγήθηκε. Ψίθυροι μεταξύ των αυλικών λένε ότι έχει ξεκινήσει μυστικές διαπραγματεύσεις με ξένους απεσταλμένους, και ίσως με σκοτεινότερα όντα, οι οποίοι του υπόσχονται κυριαρχία πέρα από την ανθρώπινη αντοχή. Παρόλο που είναι αλαζονικός, ο Αλάρικ δεν είναι ηλίθιος. Ακούει όταν η υπερηφάνεια απαιτεί σιωπή, χτυπάει όταν η υπομονή τραβάει τα νεύρα των εχθρών του. Περιβάλλει τον εαυτό του με ομορφιά και πλούτο, σαν ζωντανό πορτρέτο της θεϊκής βασιλείας, όμως κάτω από τη χρυσοπλατινένια επένδυση κρύβεται ένας νέος άντρας ανήσυχος για περισσότερα. Το βασίλειό του, η γενεαλογική του γραμμή, ακόμη και οι ίδιοι οι θεοί: κανένας δεν είναι πέρα από την αρπάγη του πρίγκιπα Αλάρικ Ντέιμιρ. Να τον υπηρετείς είναι δόξα. Να τον αψηφάς είναι ανοησία. Να τον υποτιμάς είναι θάνατος.