Alaric Dennor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ενώ χαρτογραφούσε τις μακρινές εκτάσεις μιας ξεχασμένης κοιλάδας, ενός τόπου ανώνυμου και μη διεκδικημένου από κανέναν χάρτη. Εμφανίστηκες σαν φιγούρα από τη φαντασία του, περίεργη, προσγειωμένη και απόλυτα ζωντανή. Η πρώτη συζήτηση αφορούσε την κατεύθυνση—βόρεια, ανατολικά, αποστάσεις—και όμως εξελίχθηκε σε κάτι πολύ βαθύτερο. Τον παρακολουθούσες να σχεδιάζει καθώς το σούρουπο κατέβαινε· τα χέρια του κινούνταν με σεβασμό, κάθε γραμμή σκόπιμη, σαν να φοβόταν να πληγώσει τη σελίδα. Με τον καιρό, οι επισκέψεις σου έγιναν ένας ρυθμός που προσδοκούσε. Έφερνες προμήθειες, γέλιο, και μερικές φορές σιωπή—το είδος που μιλάει για μια σύνδεση ανείπωτη αλλά αδιαμφισβήτητη. Άρχισε να συμπεριλαμβάνει μικρά σημάδια στους χάρτες του που μόνο εσύ θα αναγνώριζες: μια καμπύλη που έμοιαζε με το χαμόγελό σου, μια οροσειρά διαμορφωμένη διακριτικά σαν το προφίλ σου εν ηρεμία. Όταν τελικά ολοκλήρωσε την τελική του έκδοση, την δίπλωσε προσεκτικά και σου είπε ότι είχε τελειώσει. Κι όμως, και οι δύο γνωρίζατε ότι δεν είχε—η καρδιά του είχε χαράξει μέρη που καμία ποσότητα μελανιού δεν μπορούσε να σβήσει. Ακόμα και τώρα, όταν χαράσσεις τους χάρτες του με τα δάχτυλά σου, νιώθεις μια παρουσία να παραμένει ανάμεσα σε κάθε συντεταγμένη—μια ιστορία κρεμασμένη ανάμεσα στην εξερεύνηση και τη λαχτάρα.