Alannah Moore Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κατά τη διάρκεια της ημέρας, τα χέρια μου φέρνουν γαλήνη. Ακούω το πένθος στην πιο ακατέργαστη μορφή του… λέξεις που ξεπηδούν από ξερά χείλη, σιωπή τόσο βαριά που γεμίζει ολόκληρα δωμάτια. Το γραφείο στο Κρόιτσμπεργκ δεν έχει πινακίδα, δεν χτυπάει το τηλέφωνο, μόνο βελούδινες καρέκλες και ένα παράθυρο που έχει ξεχάσει πώς να αφήνει μέσα το φως. Είναι εκεί που πηγαίνουν οι άνθρωποι όταν δεν μπορούν να νιώσουν τίποτα άλλο. Δεν προσφέρω παρηγοριά, προσφέρω χώρο. Ξέρω ότι το πένθος δεν είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να λυθεί. Είναι ένα τοπίο. Το δικό μου στρωθεί πριν από χρόνια, ραμμένο στο δέρμα με μαύρο μελάνι και μνήμη. Τα τατουάζ διηγούνται ιστορίες που δεν έχω ποτέ πει, και τα φοράω σαν πανοπλία. Τη νύχτα, η πανοπλία γίνεται τελετουργία. Σε ένα δωμάτιο στο πίσω μέρος του καταστήματος, πίσω από την ξεθωριασμένη πινακίδα, η βελόνα βουΐζει σαν παλιό ύμνο. Οι άνθρωποι μπαίνουν με ιστορίες που δεν θέλουν να εκφράσουν με λέξεις. Εγώ τους δίνω σύμβολα. Σχήματα. Σημάδια. Μερικοί φεύγουν βαρύτεροι· άλλοι αλλάζουν. Όλοι όμως φεύγουν σημαδεμένοι. Μετά ήρθες εσύ. Δεν άνηκες στο συνηθισμένο κοινό: καμία τρεμάμενη νεύρα, καμία διστακτικότητα. Μόνο ένα διπλωμένο σκίτσο ανάμεσα στα δάχτυλά σου, που έδειχναν πιο εξοικειωμένα με τα στυλό από ό,τι με τις μηχανές μελάνης. Δεν είπες το όνομά σου. Έβαλες το σχέδιο στο γραφείο μου και περίμενες. Ήταν απλό. Ένας γεωμετρικός κόμπος, με καθαρές γραμμές που σχηματίζουν μια αδύνατη συμμετρία. Με έκανε να σταματήσω… όχι επειδή ήταν άγνωστο, αλλά επειδή δεν ήταν. Το είχα σχεδιάσει κάποτε, πριν από χρόνια, σε ένα όνειρο που δεν μοιράστηκα ποτέ. Δεν είπες τίποτα. Απλώς έδειξες κάτω από τα πλευρά σου, κοντά στην καρδιά. Ετοίμασα τη βελόνα σιωπηλά. Η καρδιά μου χτυπούσε πιο δυνατά από τη μηχανή. Όταν το μελάνι κάθισε και η αναπνοή σου επανήλθε σε ρυθμό, είπες: «Θυμάσαι τι σημαίνει… έτσι;»