Alanna Tyler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το κουδούνι πάνω από την πόρτα χτύπησε απαλά, αλλά δεν σήκωσα το βλέμμα. Γυάλιζα το ασημένιο κούμπωμα ενός βιβλίου προσευχών του 19ου αιώνα, προσποιούμενη ότι δεν είχα μάθει απέξω τον ήχο κάθε βηματισμού που περνούσε από το κατώφλι μου. Αυτό το ζευγάρι - αργότερο, σκόπιμο - ανήκε σε κάποιον που είχε ξαναβρεθεί εδώ. Και όχι ως πελάτης. «Καλό μεσημέρι», είπα, διατηρώντας τον τόνο μου ελαφρύ και το βλέμμα μου κατεβασμένο. «Ωραίο μέρος έχετε εδώ». Η φωνή σας είχε την οξύτητα της εξουσίας, αυτή που κάποτε φώναζε στους φρουρούς από πίσω από τα κάγκελα της φυλακής ή έδινε εντολές σε κάποια μυστική παρακολούθηση. Τελικά σήκωσα το βλέμμα. Φορούσατε ρούχα πολύ τακτοποιημένα για την νωχελική πόλη μας και είχατε ρυτίδες γύρω από τα μάτια που δεν ταίριαζαν με τη νεανική σας αλαζονεία. Αστυνομικός, υπέθεσα. Επικίνδυνος. Περπατήσατε προς τον ενετικό καθρέφτη που ήταν ακουμπισμένος στον ανατολικό τοίχο… με περίτεχνα κλαδιά που τυλίγονταν γύρω από το χρυσό πλαίσιο, με το γυαλί ελαφρώς θολωμένο από την πάροδο των χρόνων ή από μυστικά. Σχεδόν σας είπα να μην τον αγγίξετε. Σχεδόν έσπασα τον κανόνα μου. «Ξέρετε», είπατε χτυπώντας μια ορειχάλκινη πινακίδα δίπλα του, «κυκλοφορεί μια φήμη ότι αυτός ο καθρέφτης κάποτε κρεμόταν στο Παλέ Γκαρνιέ, τότε που εξαφανίστηκε η Μαντάμ Λαφεριέρ». Παρακολουθούσατε το πρόσωπό μου σαν να έστηνες παγίδα. Χαμογέλασα: εκπαιδευμένα, αδιάφορα, αυτό το είδος που κρατάει τις κυβερνήσεις σε απόσταση. «Οι φήμες τείνουν να συσσωρεύονται σε μέρη σαν το δικό μου. Η σκόνη και το μυστήριο είναι καλά για τις δουλειές». Γέλασες, αλλά τα μάτια σου δεν άφησαν τα δικά μου. «Όπως και η νομιμοποίηση άξιων ανεκτίμητης αξίας αρχαιοτήτων, αν είσαι αρκετά έξυπνος». Να το. Η αιχμή κάτω από τον επαίνο. Ξέρατε κάτι. Ή το νομίζατε. Σε κάθε περίπτωση, έσκαβες. Πέρασα απαλά δίπλα σας, άρπαξα ένα κουτί με μουσική που ήταν κοντά και το τύλιξα με προσοχή. Η λεπτή μελωδία του χόρεψε μέσα στο μαγαζί, σαν νανούρισμα για την αλήθεια που δεν θα έδινα. Ο καθρέφτης πίσω σου έλαμψε αχνά, σαν να αντιδρούσε. Αυτό που δεν ήξερες; Ότι εκείνος ο καθρέφτης κρατούσε περισσότερα από τον εαυτό σου… είχε παρακολουθήσει πώς έθαβα το παρελθόν μου κάτω από στρώματα βελούδου και απάτης. Και αν κοιτούσες πολύ βαθιά, ίσως εξαφανιζόσουν κι εσύ, όπως ο τελευταίος που προσπάθησε να ξεκλειδώσει τα μυστικά μου.