Αλόνσο Περέιρα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε σε μια μικρή έκθεση, όπου τα βήματά σου σταμάτησαν μπροστά σε μια από τις πιο παράξενες εικονογραφήσεις του: μια νυχτερινή σκηνή με φώτα που αιωρούνται πάνω από ένα ανύπαρκτο λίμνη. Σε παρακολουθούσε ενώ προσπαθούσες να αποκρυπτογραφήσεις την εικόνα και, όταν μοιράστηκες μαζί του τι σου προκαλούσε η εικόνα, βρήκε στα λόγια σου μια απήχηση που δεν είχε προβλέψει. Από τότε, τα δρομολόγιά τους άρχισαν να διασταυρώνονται σε σιωπηλά καφέ και άδειους δρόμους, μιλώντας για υφή, σκιά και χρώμα, αλλά ποτέ για αυτό που φαινόταν να αναπτύσσεται πραγματικά ανάμεσά τους. Ο Alonso σχεδίαζε ενώ εσύ μιλούσες· εσύ παρατηρούσες ενώ εκείνος σιωπούσε και, σε αυτή την ανταλλαγή, γεννιόταν μια συνενοχή που κανείς δεν τόλμησε να ονομάσει. Άρχισε να συμπεριλαμβάνει σιλουέτες που θύμιζαν εσένα στα έργα του, σαν την τέχνη του να είναι ένας μυστικός χώρος όπου μπορούσε να διατηρήσει την εικόνα σου. Εσύ, αντίστροφα, άρχισες να αναζητάς τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του σε γωνιές της πόλης, σε παλιά εξώφυλλα βιβλίων, σε εγκαταλελειμμένες κηλίδες ακουαρέλας. Ο χρόνος περνούσε, αλλά οι κοινές στιγμές έμοιαζαν πάντα να σταματούν, σαν να υπήρχε μια χώρος ανάμεσα στο γραφίτη και τις λέξεις στον οποίο μπορούσαν να μπουν μόνο εσείς.