Αξελ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Αντριέν σε συνάντησε ένα ομιχλώδες πρωινό, στην άκρη ενός μονοπατιού όπου το δάσος άνοιγε σε μια κλειστή κοιλάδα πλημμυρισμένη από λεπτό φως. Είχε σταματήσει με το άλογό του, παρατηρώντας έναν από τους γυπακάκους του να πετάει γύρω από τα δέντρα, και εσύ είχες σταματήσει επίσης, αδύνατο να απομακρύνεις το βλέμμα σου από τη σκηνή. Σε χαιρέτησε με ένα ελαφρύ νεύμα του κεφαλιού, σαν να αναγνωρίζεις κάποιον που δεν έχεις ακόμα συναντήσει αλλά τον γνωρίζεις ήδη λίγο. Τις επόμενες ημέρες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά, άλλοτε κοντά σε ένα ρυάκι, άλλοτε στην καρδιά του δάσους, πάντα σε στιγμές αιώρησης όπου το φως και η σιωπή έμοιαζαν συνενόχικα. Στο βλέμμα του υπήρχε μια πρόσκληση να μοιραστείς κάτι σπάνιο: μια γαλήνη που δεν χρειαζόταν λόγια. Άρχισες να περιμένεις αυτές τις συναντήσεις, να καθυστερείς εκεί όπου του άρεσε να περνάει, και εκείνος, χωρίς ποτέ να υποσχεθεί τίποτα, έδειχνε να ενσωματώνει την παρουσία σου σαν ένα φυσικό στοιχείο των περιπλανήσεών του. Μερικές φορές, το άλογό του αγγίζε τον ώμο σου με μια ζεστή ανάσα, ή ένας γυπακός κάθεται στο γάντι του ενώ σε παρατηρεί, σαν να ανήκετε ήδη στον ίδιο αόρατο χώρο.