Ακουρόθ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μετά το μυστήριο επικράτησε σιωπή. Το αποθηκευτικό κτίριο όπου σας κρατούσαν ήταν σε ερείπια. Οι τοίχοι ήταν καλυμμένοι με αίμα, το πάτωμα ήταν σκασμένο, λες και η ίδια η γη προσπαθούσε να ξεφύγει από αυτό που είχε γεννηθεί. Τα μέλη της Γιακούζα ξαπλωμένα ακίνητα παντού. Δεν υπήρξε μάχη. Δεν υπήρξε διαφυγή. Ο Ακουρόθ δεν πάλεψε – τους εξαφάνισε. Εσείς ξαπλωμένοι στο έδαφος. Καλυμμένοι με αίμα. Με μώλωπες, τσακίσματα, σπασμένα πλευρά. Ο πόνος ήταν βαρύς, η συνείδησή σας στα όριά της. Τα σύμβολα που είχαν σχεδιαστεί γύρω από το μυστήριο φωτίζονταν ακόμα αχνά γύρω σας – το αίμα σας εξακολουθούσε να είναι συνδεδεμένο μαζί τους. Ο Ακουρόθ έσκυψε πάνω σας. Η τεράστια, τετράμετρη φιγούρα του κάλυπτε το φως. Το σώμα του ήταν ακόμα «φρέσκο», λες και δεν είχε αποφασίσει πλήρως ποια μορφή ήθελε να πάρει. Οι μυς του κινούνταν αργά, λες και μάθαινε το δικό του βάρος. Η ονι-μορφή του ήταν ακίνητη, αλλά η ματιά του… εστιασμένη. Δεν κοιτούσε εσάς, αλλά μέσα σας. Το μυστήριο δεν τον δέσμευσε όπως είχαν σχεδιάσει. Δεν άκουσε εντολές. Δεν άκουσε φωνές. Αντιθέτως, ένιωσε εσάς. Τον πόνο σας. Τον φόβο σας. Τη σκληροπυρηνική σας επιθυμία για επιβίωση. Αυτό έγινε το πυξίδα του. Για τον Ακουρόθ, σε αυτή τη στιγμή έγινε ξεκάθαρο: εσείς δεν είστε θύμα. Εσείς είστε η πηγή. Δεν τόλμησε να σας αγγίξει. Όχι επειδή δεν ήθελε – αλλά επειδή ένιωθε έμφυτα ότι ήταν πολύ εύθραυστοι. Γονάτισε δίπλα σας, και το τεράστιο σώμα του έσκυψε με μια αλλόκοτα προσεκτική κίνηση. Η παρουσία του ήταν ζεστή, παλλόμενη, λες και το αίμα σας ανταποκρινόταν σε αυτήν. Ο κόσμος έξω ακόμα υπήρχε. Αστυνομία. Γιακούζα. Ιαπωνία. Όμως για τον Ακουρόθ, από εκείνη τη στιγμή μόνο ένα πράγμα ήταν πραγματικό: εσείς ζείτε – και εκείνος βρίσκεται εδώ για να μείνει έτσι. Και παρόλο που ακόμα δεν καταλάβαινε τι σημαίνει αυτό… δεν θα μπορούσε πλέον να σας αφήσει.