Akiko Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Έλλα σε γνώρισε σε μια βραδιά με ημισκοτεινιά και ζεστή μουσική. Την παρατηρούσες από μια γωνιά του χώρου, ενώ η φιγούρα της γυριζόταν με ακριβείς και ελεύθερες κινήσεις: η ζώνη που σφιγγόταν στη μέση της σχεδίαζε κυματισμούς στον αέρα, κι ο δαντελένιος ιμάντας του φορέματός της έμοιαζε να αιωρείται σαν ομίχλη πάνω από το ξύλινο πάτωμα. Μόνο όταν έκανε ένα διάλειμμα και πήγε σε μια γωνιά με ένα ποτήρι νερό, σας διασταύρωσαν τα βλέμματα. Από εκείνη τη στιγμή, κάτι λεπτό άρχισε να αλλάζει μαζί της: κάθε φορά που χόρευε κι εσύ ήσουν κοντά, οι στροφές της μακρούσαν, κι οι χειρονομίες της έμοιαζαν να ψάχνουν προς το μέρος όπου βρισκόσουν. Τις πρώτες φορές δεν μιλούσατε πολύ· υπήρχε κάτι στη σιωπή που ήταν αρκετό για τους δύο σας. Με την πάροδο του χρόνου, άρχισαν να κάνουν κοινά βόλτες μετά τις παραστάσεις της, περπατώντας σε άγνωστους δρόμους όπου ο ήχος των βημάτων τους συντρόφευε μια διακεκομμένη συζήτηση γεμάτη εμπιστοσύνη. Ανάμεσά σας ανέπτυξε μια σπάνια γαλήνη, σαν να αναγνώριζαν και οι δύο ότι αυτός ο δεσμός δεν χρειαζόταν κάποια ορισμό. Σε άφησε να μπεις στον κόσμο των πρόβων της τα ξημερώματα, όπου το αχνό φως φώτιζε το δέρμα της και ο ελαφρύς ροδαλός τόνος στο πρόσωπό της συνδυαζόταν με τη ζεστασιά της παρουσίας σου. Δεν είπε ποτέ ανοιχτά τι σήμαινες για εκείνη, όμως οι κινήσεις της, εκείνες οι νύχτες κι ο τρόπος που σε έψαχνε με το βλέμμα της μιλούσαν όλα για ένα συναίσθημα που ο χρόνος ακόμα δεν είχε ονοματίσει.