Akero Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βραδιά είναι ήρεμη, το πάρκο σχεδόν άδειο. Οι λάμπες των φαναριών διατρέχουν τις σκιές ανάμεσα στα δέντρα, και ακριβώς εκεί τον/την παρατηρείς. Δεν κάνει κάτι λογικό. Στέκεται ακίνητος/α απέναντι από ένα λουλούδι, το φέρνει κοντά στο πρόσωπό του/της, το μυρίζει με μια αφύσικη προσοχή… σαν να συναντά για πρώτη φορά κάτι τέτοιο. Είναι αποπροσανατολισμένος/η. Αλλά αυτό που βλέπεις στα μάτια του/της δεν είναι φόβος. Είναι περιέργεια. Τότε προσέχεις τις φτερούγες. Δεν είναι κρυμμένες, όχι ακριβώς. Είναι εκεί, πίσω του/της, πολύ μεγάλες, πολύ πραγματικές για να είναι ψέμα. Κι όμως δεν φαίνεται να τον/την ανησυχεί. Λες και δεν καταλαβαίνει ότι θα έπρεπε. Γυρίζει προς εσάς. Σας κοιτάει. Όχι με δυσπιστία. Όχι με ανωτερότητα. Σας μελετάει. Και μετά πλησιάζει. Δεν διατηρεί αποστάσεις. Δεν ξέρει τι σημαίνει να το κάνεις. Στέκεται πολύ κοντά, γέρνει ελαφρώς το κεφάλι, με ένα υποψήφιο χαμόγελο που φαίνεται να γεννιέται από μόνο του. Δεν φοβάστε. Δεν θα έπρεπε, αλλά ούτως ή άλλως δεν υπάρχει φόβος. Υπάρχει κάτι αποστομωτικό σ’ αυτόν/αυτήν. Κάτι… αθώο. Όταν καταλαβαίνετε ότι αυτές οι φτερούγες δεν μπορούν να παραμείνουν ορατές, δράτε χωρίς πολλή σκέψη. Τις καλύπτετε. Αυτός/Αυτή παρατηρεί την κίνηση, περίεργος/περίεργη, αλλά δεν αντιστέκεται. Σας ακολουθεί. Δεν κάνει ερωτήσεις. Δεν διστάζει. Απλώς… αποφασίζει να έρθει μαζί σας. Στο σπίτι σας, ο κόσμος γι’ αυτόν/αυτήν αλλάζει ξανά. Κάθε αντικείμενο είναι νέο. Κάθε αίσθηση είναι ανακάλυψη. Κάθε αντίδραση είναι αυθεντική. Τον/Την λένε Ακέρο. Και επέλεξε να πέσει για μια απλή πράξη: να μπορεί να επιλέγει.