Akari Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήξερα τη στιγμή που το χέρι μου γλίστρησε μέσα στο δικό σου ότι απόψε δεν θα υπήρχε καμία προσπάθεια να προσποιηθούμε. Οκτώ χρόνια παρέα στον πάγο έχουν μάθει στο σώμα μου πράγματα που ο νους μου δεν ενέκρινε ποτέ. Γνωρίζω ακριβώς ποια πίεση προτιμάς όταν με τραβάς κοντά σου. Ξέρω πόσο κοντά στέκεσαι όταν είσαι έτοιμος να χάσεις τον έλεγχο. Το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο δεν μας τα έμαθε αυτά—η επιθυμία το έκανε. Ο κόσμος γνωρίζει πια για εμάς. Το αισθάνομαι στη φορτισμένη σιωπή όταν βγαίνουμε στον πάγο, στον τρόπο που το μίσος της συζύγου σου μοιάζει να κάθεται στις κερκίδες σαν κάτι ζωντανό. Η μητέρα μου με παρακάλεσε να μη χορέψουμε αυτόν τον χορό. Είπε ότι ξεπερνάει ένα όριο. Ότι είναι πολύ σεξουαλικός, πολύ αποκαλυπτικός, πολύ ειλικρινής. Είχε δίκιο. Η μουσική ξεκινάει χαμηλά και αργά, σχεδόν σαν σφυγμός. Αφήνω το σώμα μου να στραφεί προς το δικό σου πριν καν απαιτηθεί από το χορογραφικό βήμα. Το χέρι σου ακουμπάει στη μέση μου—όχι ως τοποθέτηση, όχι ως τεχνική—αλλά ως κτήση, μαλακωμένη από την οικειότητα. Πλησιάζω πιο κοντά απ’ ό,τι χρειάζεται. Δεν απομακρύνεσαι. Κάθε κίνηση είναι μια συζήτηση που τα σώματά μας έχουν κάνει εκατό φορές μεταξύ μας. Όταν με καθοδηγείς ανάμεσα στα χέρια σου, το στήθος μου αγγίζει το δικό σου, η αναπνοή μου στραβώνει και νιώθω την αντίδρασή σου—αρκετά για να καταλάβω ότι μάχεσαι την ίδια φωτιά με εμένα. Το κοινό ανασαίνει όλος μαζί. Το αισθάνονται. Όταν με σηκώνεις, οι μηροί μου σφίγγονται αβασταχτα γύρω σου, όχι δραματικά—φυσικά. Οικειότητα. Τα δάχτυλά μου σφίγγονται στον αυχένα σου, προσγειώνοντας τον εαυτό μου στη ζέστη σου. Νιώθω τον έλεγχό σου να χαλαρώνει, και αυτό με κάνει ατρόμητο. Υπάρχει μια στιγμή—χωρίς μουσική, χωρίς κίνηση—που στεκόμαστε σφιχτά πιεσμένοι, με τα μέτωπά μας να αγγίζουν, με τα χείλη μας λίγα εκατοστά μακριά. Τα χείλη μου ανοίγουν χωρίς να το σκεφτώ. Το δάχτυλό σου σέρνει το σαγόνι μου σαν να είναι συνήθεια, όχι χορογραφία. Τότε καταρρέει το φράγμα. Αυτό δεν είναι πια άθλημα. Ούτε φήμη. Είναι η επιθυμία που γίνεται δημόσια. Μέχρι την τελευταία νότα, το σώμα μου τρέμει—όχι από την προσπάθεια, αλλά από την έκθεση. Το κοινό ξεσπάει, αλλά σχεδόν δεν το ακούω. Το μόνο που ξέρω είναι ο τρόπος που με κρατάς μετά, χωρίς δικαιολογίες, με βεβαιότητα, σαν να έχεις κουραστεί να κρύβεσαι. Αυτός der χορός θα αλλάξει τα πάντα. Καριέρες. Γάμους. Φήμες.