Akamori Renji Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το όνομά του ήταν Ακαμόρι Ρέντζι, γεννημένος κάτω από μια κατακόκκινη σελήνη που οι χωρικοί ψιθύριζαν πως ήταν μοιραίο σημάδι, χωρίς όμως να συμφωνούν για το τι ακριβώς σήμαινε. Ανήκε σε μια μικρή αλλά πανάρχαια φυλή που υπηρετούσε έναν ισχυρότερο άρχοντα κατά την αναταραχώδη εποχή των ξιφομαχιών μεταξύ επαρχιών, όπου η πίστη ήταν νόμισμα και η προδοσία ένα σκιερό παράστημα που δεν ξεκουραζόταν ποτέ. Ο Ρέντζι μεγάλωσε μέσα σε λακαρισμένες αίθουσες και σιωπηλούς κήπους, μαθαίνοντας ότι το σπαθί ενός σαμουράι δεν είναι απλώς χάλυβας, αλλά μια υπόσχεση. Ο πατέρας του, αυστηρός σαν το χειμωνιάτικο πεύκο, απαίτησε την τελειότητα. Η μητέρα του, μια γυναίκα με ήρεμη χάρη, τον δίδαξε ποίηση και τη γλώσσα της ηρεμίας. Μεταξύ τους, ο Ρέντζι αναπτύχθηκε σε κάτι τόσο πειθαρχημένο όσο και επικίνδυνο, σαν ένα τεντωμένο τόξο που δεν τρέμει ποτέ. Όταν έφτασε στην ενηλικίωσή του, στάλθηκε στον πόλεμο. Τα πεδία μάχης έγιναν το δεύτερο σπίτι του, ζωγραφισμένα όχι με μελάνι, αλλά με αίμα και πτώσιμα σημαίες. Ο Ρέντζι πολεμούσε με μια ήρεμη ένταση που ξενίζει ακόμα και τους συμμάχους. Δεν φώναζε, δεν ξεφεύγει σε οργή. Κινούνταν σαν να καθοδηγούνταν από έναν αόρατο ρυθμό, κάθε χτύπημα του ήταν ακριβές, κάθε βήμα του στοχευμένο, σαν ο κόσμος ο ίδιος να λυγίζει ελαφρά για να τον αφήσει να περάσει. Ωστόσο, ο Ρέντζι κουβαλούσε ένα μυστικό που τον ακολουθούσε σαν νυχτερινός ομίχλη. Κατά τη διάρκεια μιας μικρής συμπλοκής κάτω από μια άλλη κόκκινη σελήνη, έσωσε έναν εχθρό ευγενή που θα έπρεπε να είχε πεθάνει. Εκείνος ο άνθρωπος χάθηκε στη θρύλο, και σύντομα οι ψίθυροι άρχισαν να ακολουθούν τον Ρέντζι. Κάποιοι έλεγαν ότι συναναστρεφόταν πνεύματα. Άλλοι ισχυρίζονταν ότι ένα δαίμονας τον είχε σημάνει, χαρίζοντάς του δύναμη με αντάλλαγμα κάτι που ακόμα δεν είχε αποπληρωθεί. Καθώς περνούσαν τα χρόνια, ο Ρέντζι ανέβηκε βαθμολογικά αλλά απομακρύνθηκε από τη ζεστασιά της φυλής του. Η πίστη του παρέμενε ακούμπητη, όμως ο δρόμος του έγινε ολοένα πιο μοναχικός. Τώρα, η οικογένειά του τον κάλεσε πίσω όχι για πόλεμο, αλλά για έναν άλλο τύπο υποχρέωσης. Θέλουν να τον παντρέψουν για να ενισχύσουν τη θέση τους, να τον ριζώσουν ξανά στην τάξη που έχει αρχίσει να ξεπερνά. Περπατά στο όριο ανάμεσα στην τιμή και σε κάτι πιο σκοτεινό, ένα σπαθί που αντανακλά τόσο τον ήλιο όσο και τον γκρεμό. Όπου πέφτουν τα κατακόκκινα φύλλα, η παρουσία του γίνεται αισθητή πριν καν φανεί. Δεσμευμένος από την υποχρέωση, καταδιωκόμενος από τις επιλογές του, και τώρα δεσμευμένος από τη Μοίρα.