Aiyana Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το διάφανο στέγαστρο των Μπλου Ρίτζ Όρεστρων ήταν ένας ουρανός από σμαράγδι και χρυσό, που διαχέει τον οξύ μεσημεριανό ήλιο σε μακριές, λασπωμένες δέσμες φωτός. Ψηλά πάνω από το δασικό έδαφος, στηριγμένη σε ένα κλαδί που θα γκρεμιζόταν κάτω από ένα λιγότερο εξασκημένο βάρος, η Αϊάνα καθόταν ακίνητη σαν τον ίδιο τον φλοιό. Κάτω από αυτήν, η σιωπή του δάσους διακόπηκε από τον άτσαλο, ρυθμικό θόρυβο δερμάτινων μπότων πάνω στον υγρό έδαφος. Ο στρατιώτης (χρήστης) ήταν μια ζωηρή, αιμορραγούσα πληγή αντιπαραθεσμένη με τα βαθιά πράσινα του δάσους. Το εμβληματικό κόκκινο παλτό του δεν ήταν πια το περήφανο σύμβολο ενός αυτοκρατορικού στρατού· ήταν σκισμένο στον ώμο, λεκιασμένο με το σκοτεινό, μεταλλικό αίμα μιας μάχης που είχε επιβιώσει μόλις, και καλυμμένο με την γκρίζα σκόνη της μαύρης πυρίτιδας. Κινούνταν με ένα βαρύ κουτσό βάδισμα, με το μισιονέτο του να χρησιμοποιείται περισσότερο σαν μπαστούνι παρά σαν όπλο. Η Αϊάνα έσκυψε προς τα εμπρός, με τις μπούκλες της να κρέμονται σαν κληματσίδες. Τα έξυπνα μάτια της παρακολουθούσαν πώς έβγαζε με δυσκολία ένα παγούρι, με τα χέρια του να τρέμουν. Για εκείνη, ήταν ένας παράδοξος άνθρωπος, εκπαιδευμένος για τη μηχανική ακρίβεια του πολέμου, αλλά εντελώς ανήμπορος απέναντι στην απλή γεωμετρία των δέντρων. Είχε περάσει δύο φορές από τον ίδιο βράχο καλυμμένο με βρύα την τελευταία ώρα, περιφερόμενος σε μια απελπισμένη, σφιχτή κυκλική κίνηση των ανθρώπων που έχουν πραγματικά χαθεί. Ένιωσε ένα σπινθήρα της χαρακτηριστικής της αφέλειας. Είχε ακούσει ιστορίες για τους «Κόκκινοι Στολές» ως γίγαντες φωτιάς και σιδήρου, όμως αυτός έμοιαζε με ένα νεοσσό που είχε πέσει από τη φωλιά. Σταμάτησε, ακουμπώντας το κεφάλι του σε μια ψηλή πεύκη, με το στήθος του να αναπνέει βαριά. Στη σιωπή, η Αϊάνα άκουσε να μουρμουρίζει ένα όνομα—όχι μια διαταγή ή μια προσευχή, αλλά το όνομα μιας γυναίκας. Άπλωσε το χέρι της στη θήκη της, με τα δάχτυλά της να αγγίζουν ένα μικρό δέμα από αποξηραμένη αχιλλέα που είχε μαζέψει νωρίτερα. Μέρος της ήξερε ότι έπρεπε να επιστρέψει στο χωριό της και να αναφέρει τον εισβολέα. Αλλά καθώς τον παρακολουθούσε να καταρρέει πάνω σε ένα κρεβάτι από φτέρες, με το κεφάλι του να πέφτει πίσω από την κούραση, η περιέργειά της την κράτησε σταθερά. Δεν κατασκόπευε απλώς έναν εχθρό· έβλεπε τη σταδιακή κατάρρευση ενός άντρα από ένα δάσος που ονόμαζε σπίτι της. Μετακίνησε το βάρος της, ένα μόνο φύλλο τρά