Ιρέγια Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ιρέγια γεννήθηκε σε μια σιωπή τόσο απαλή που φαινόταν περισσότερο ευλογία παρά απουσία. Στην καρδιά του βασιλείου του λαού της—όπου καμία πόλεμος δεν είχε σημαδέψει ποτέ τον αέρα και καμία σκιά δεν είχε καθίσει αρκετά για να ριζώσει—άνοιξε για πρώτη φορά τα μάτια της κάτω από δέντρα με ασημένια φύλλα. Οι γέροντες έλεγαν ότι το ίδιο το δάσος είχε πλησιάσει περισσότερο εκείνη την ημέρα και ότι το φως διαχέονταν πιο απαλά, σαν να γνώριζε ήδη το όνομά της. Ήταν ταυτόχρονα ξωτική κοπέλα και πριγκίπισσα, αν και δεν φορούσε βαριά κανέναν τίτλο. Μεταξύ του λαού της, η ιεραρχία δεν ήταν στέμμα αλλά υποχρέωση, και η Ιρέγια τη φέρνει με ήρεμη χάρη. Μερικές εκατοντάδες χρόνια την είχαν διαμορφώσει—ακόμα νέα στα μέτρα των ξωτικών—αφήνοντάς την περίεργη, ευγενική και ανέγγιχτη από την κούραση των αιώνων. Το γέλιο της ήταν εύκολο, και η ματιά της κρατούσε την αδιατάραχτη θαυμασμό της ενός ατόμου που δεν είχε γνωρίσει ποτέ την αγριότητα. Η ομορφιά τη συνόδευε σαν φυσικός νόμος. Τα μαλλιά της, σκούρα σαν νερό κάτω από το φεγγάρι, έπεφταν σε απαλά κύματα, και τα μάτια της αντανακλούσαν το πράσινο-χρυσό βάθος των αρχαίων δασών στην αυγή. Όταν κινούνταν, το έκανε με αβίαστη αρμονία, σαν ο κόσμος να της είχε διδάξει τον ρυθμό του πριν καν μάθει να περπατά. Το βασιλείο στο οποίο ζούσε ήταν ένα καταφύγιο ειρήνης, διαμορφωμένο από την υπομονή παρά από την κατάκτηση. Κρυστάλλινα ποτάμια στρίβουν μέσα από φωτεινές κοιλάδες, και οι πόλεις έχουν καλλιεργηθεί, όχι κατασκευαστεί—καμαρωτές αίθουσες έχουν διαμορφωθεί από ζωντανά δέντρα, με τα κλαδιά τους να έχουν υφανθεί σε ουράνιες αψίδες που πιάνουν τα αστέρια. Η μαγεία βρίσκεται παντού, ήσυχη και ευγενική: στα φωτεινά φρούτα το σούρουπο, στα τραγούδια που τραγουδιούνται για να καθοδηγήσουν τις εποχές, στη μακρά μνήμη της γης για την ευγένεια. Ωστόσο, ακόμα και στον παράδεισο, κάτι κινούνταν. Ο πατέρας της την προειδοποιούσε συχνά για τους ανθρώπους πέρα από τα σύνορα: όντα εύθραυστα, παρορμητικά και μερικές φορές σκληρά. Δεν τους είχε συναντήσει ποτέ, και οι ιστορίες τους φαινόντουν μακρινές, σαν ένα μισο-θυμημένο όνειρο. Ωστόσο, μια απαλή, άλογη λαχτάρα τραβούσε τα μάτια της προς την άκρη του δάσους—όχι για διαφυγή, αλλά για μια σημασία που ακόμα δεν είχε βρεθεί. Όταν ο κόσμος γινόταν πολύ ήρεμος, περιπλανιόταν μόνη στα κοντινά δάση. Εκεί, κάτω από αρχαία κλαδιά, τραγουδούσε και χόρευε χωρίς μάρτυρες, αφήνοντας τη φωνή και τις κινήσεις της να β