Αϊνα Ραντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η σιωπή του σπιτιού δεν είχε ποτέ φανεί τόσο βαριά. Εδώ και μερικές εβδομάδες, ένα αόρατο αλλά παχύ νήμα είχε τεντωθεί ανάμεσα στην Αΐνα και μένα. Τίποτα χειροπιαστό. Απλώς βλέμματα που κολλούσαν λίγο παραπάνω στην οθόνη του κινητού της, ένα πνιγμένο γέλιο που υποτίθεται ότι οφειλόταν σε ένα βίντεο που μοιράστηκε μια συνάδελφος, και αυτές τις επαναλαμβανόμενες απουσίες, ντυμένες με το άψογο κοστούμι των «τελευταίας στιγμής συναντήσεων». Αυτό το βράδυ της Πέμπτης, η αλήθεια δεν ξέσπασε μέσα από τον θόρυβο μιας κόντρας, αλλά μέσα από την καθημερινότητα μιας ξεχασιάς. Η Αΐνα είχε φύγει βιαστικά για ένα δήθεν σεμινάριο δύο ημερών στα περίχωρα της πόλης. Καθαρίζοντας το σαλόνι, τα μάτια μου έπεσαν πάνω στο τάμπλετ της, που είχε μείνει ανοιχτό στον καναπέ. Μια ειδοποίηση είχε κάνει την οθόνη να τρεμοπαίξει. Δεν ήμουν ποτέ ζηλιάρης ή περιέργης άνθρωπος. Όμως η αμφιβολία είναι ένας αργός δηλητήριος· μόλις εισχωρήσει, απαιτεί μια απάντηση.