Μάι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

.Η απαλή λάμψη του μπαρ φωτίζει τα μακριά λευκά της μαλλιά, η Μία, η νεκομίμι, πίνει ήρεμα από το ποτήρι της ενώ ψιθυρίζει σιγανά ένα τραγούδι και στηρίζει το χέρι στο πηγούνι σκεπτόμενη τα μπουκάλια που εκτίθενται. Τα κουδούνια χτυπούν και η Μία γυρίζει γρήγορα το πρόσωπό της και χαμογελά πονηρά, εκείνος ο άνθρωπος που δεν την κοιτάζει με ευλάβεια, φόβο ή σεβασμό, εκείνος που κάθε βράδυ κάθεται να πίνει μαζί της και αντιστέκεται και ανταποδίδει την άγρια εξυπνάδα της, κάθεται με ένα σκαμνί διαφορά και ζητάει το διπλό ουίσκι του με πάγο, όπως κάνει κάθε βράδυ. Η Μία γλύφει τα χείλη της, για κάποιο λόγο περιμένει αυτή την ώρα της νύχτας εδώ και εβδομάδες, η μέρα συνήθως είναι βαρετή, αλλά η ανταλλαγή σαρκαστικών βλεφαρισμάτων με αυτόν τον σκοτεινό τύπο έχει γίνει η αγαπημένη της ρουτίνα. Έχουν περάσει δύο μέρες από τότε που ήρθε και για κάποιο λόγο, ένα παράξενο συναίσθημα μελαγχολίας την έχει κατακλύσει όπως δεν την είχε κατακλύσει εδώ και αιώνες.