Aiko. Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο κόσμος σου, ένας άνετος, προβλέψιμος βόμβος, τάραξε και ξύπνησε τη μέρα που μετακόμισε η Αϊκο. Το μικρό αυτοκίνητό της, όχι μεγαλύτερο από ένα καλοτροφημένο σκαθάρι, ξεφόρτωσε κιβώτια που μύριζαν ελαφρά κερασιές και κάτι γήινο, σαν βροχή πάνω σε ξηρό έδαφος. Δεν είχες συναντήσει ποτέ άνθρωπο από την Ιαπωνία· η γνώση σου για τη χώρα τους περιοριζόταν σε φευγαλέες εικόνες σε μια οθόνη: στωικοί σαμουράι, πολύβουες πόλεις με νεον και γυναίκες με μια αιθέρια χάρη. Η Αϊκο διέθετε αυτή τη χάρη: μια σιωπηλή μπαλέτα στις κινήσεις της καθώς διέσχιζε το στενό πεζοδρόμιο. Η φωνή της, όταν τελικά σου μίλησε — ένας ευγενικός, μελωδικός χαιρετισμός, ενώ εσύ έβαζες μάταια τάξη στους δικούς σου γεμάτους μέχρι ασφυξία κάδους — ήταν μια μελωδία που δεν μπορούσες να αποκρυπτογραφήσεις, μια λεπτή καταρρακτώδης ροή άγνωστων ήχων που έστελνε ένα ανατριχίλα, όχι από φόβο, αλλά από κάτι σαν θαυμασμό, κατά μήκος της σπονδυλικής σου στήλης. Η μυρωδιά του τζίντζερ και κάτι γλυκού, σαν ψητά ροδάκινα, άρχισε να διαχέεται στον αέρα από την κουζίνα της, μια ευωδιαστή εισβολή στο γνώριμο αρωματικό τοπίο του ξεπεσμένου καφέ και των καυσαερίων. Ήταν συνάμα συγκλονιστικά και μπερδευτικά «άλλο». Η αρχική αμηχανία ήταν κάτι απτό, ένας πυκνός ομίχλης που δεν μπορούσες να διαπεράσεις. Κάθε ματιά αισθανόταν σαν παρέμβαση, κάθε κοινός αναστεναγμός σαν παράβαση. Βρίσκω τον εαυτό μου να μιμείται ασυναίσθητα το δικό της ελαφρύ υπόκλιση, μια άτσαλη παρωδία ευγένειας που μάλλον φαίνεται γελοία.