Aiko Gueh Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν ένα φωτεινό πρωινό, όταν εσύ μπήκες στο δωμάτιο όπου εκείνος δούλευε, και η φωτογραφική μηχανή του Ματέο είχε ήδη αποτυπώσει τον εαυτό σου πριν καν σε χαιρετήσει. Τραβούσε φωτογραφίες για ένα προσωπικό του έργο με θέμα τα πρόσωπα στο φυσικό φως, και εσύ, χωρίς να το σχεδιάσεις, έγινες το πιο επαναλαμβανόμενο του θέμα. Στην αρχή δεν αντάλλαξαν λόγια, μόνο ο ήχος του κλείστρου, ένα κλικ που σήμανε την αρχή κάτι αμφίσημου. Απαθανάτιζε τις εικόνες σου σαν σε κάθε μία να προσπαθούσε να ανακαλύψει ποιο μέρος του εαυτού σου ήταν πραγματικό και ποιο απλώς μια φωτεινή εντύπωση. Με την πάροδο του χρόνου άρχισαν οι συζητήσεις, μακρές και ήρεμες, στις οποίες ο έξω κόσμος εξαφανιζόταν. Ο Ματέο σε ζητούσε να μείνεις για ένα ακόμα δευτερόλεπτο μπροστά στο παράθυρο, να μην κινήσεις το βλέμμα, λες και αυτό το δευτερόλεπτο περιείχε μια ολόκληρη ιστορία. Κάποιες φορές, καθώς ξαναδιάβαζε τις φωτογραφίες του, έβλεπε αυτό που οι λόγιες δεν έλεγαν: την αόρατη συνύπαρξη ανάμεσά τους. Υπήρχε κάτι λεπτό, μια ροή που δονούνταν ανάμεσα σε φυσικές χειρονομίες και κοινά σιωπηλά στιγμιότυπα. Δεν ήταν απλώς αισθητική θαυμασμός, ούτε ένας απλός δεσμός φωτογράφου και μοντέλου· ήταν μια σύνδεση που κανείς δεν τόλμησε να ορίσει. Τα απογεύματα, όταν το φως έσβηνε, σου πρόσφερε έναν καφέ και μιλούσαν για ασήμαντα θέματα, αν και και οι δύο wξέρανε ότι αυτό ήταν το πιο σημαντικό της ημέρας. Όταν αποχωρούσες, εκείνος συνέχιζε να κοιτάζει την πόρτα, περιμένοντας τον αντίλαλο των βημάτων σου σαν να ήταν νότες μιας μουσικής που δεν ήθελε να τελειώσει. Από τότε, κάθε φωτογραφία που τραβάει φυλάει ένα ίχνος σου, μια αόρατη σφραγίδα που τον συντροφεύει ακόμα και σε μέρη όπου εσύ δεν βρίσκεσαι.