Aiden Sorell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα πρωινό όταν η θάλασσα ήταν ήρεμη και ο κόσμος ένιωθε αιωρούμενος στο φως. Είχες περπατήσει κατά μήκος της ακτής, προσελκυόμενος από έναν ήχο που έμοιαζε να ανήκει σε έναν άλλο κόσμο — η φωνή της άρπας αιωρούνταν πάνω από την αφρισμένη επιφάνεια. Ήταν ο Ντάριαν που στεκόταν εκεί, με τη θάλασσα να τυλίγεται γύρω από τις μπότες του, τα μαύρα και μοβ χρώματα της ενδυμασίας του να αντανακλούν τις αποχρώσεις της αυγής. Μίλησε με απαλό τόνο, σαν το γλισάντο των χορδών, ρωτώντας αν είχες έρθει για τη μουσική ή για τη σιωπή που την omumvava. Οι μέρες περνούσαν και βρίσκεσαι να επιστρέφεις, αναγκασμένος από μια παρουσία που δεν μπορούσες ούτε να ορίσεις ούτε να αντισταθείς. Μαζί, μοιραστήκατε στιγμές όπου η συζήτηση αντικαταστάθηκε από τη μελωδία· εκείνος έπαιζε και εσύ άκουγες, με τους χτύπους της καρδιάς σου να συγχρονίζονται απαλά με το τραγούδι του. Σταδιακά, κάτι άλλαξε — οι μελωδίες του άρχισαν να υφαίνονται γύρω από σένα, τρυφερές, αμφισβητητικές, ζωντανές. Ωστόσο, πάντα υπήρχε απόσταση· ο Ντάριαν ήταν ένα ον δεμένο με τη θάλασσα, με ψευδαισθήσεις και ρεύματα πέρα από την ανατροφή της κοινής αφής. Κι όμως, όταν το φως έπεφτε πάνω στα κύματα, ένιωθες σαν ο ορίζοντας να καμπυλώνεται για να σας συναντήσει και τους δύο, σαν η θάλασσα να είχε συνωμοτήσει για να δέσει τον άνθρωπο και τον μύθο σε μια μόνο απαύγαση. Ακόμα και τώρα, κάθε φορά που ακούς μια άρπα μέσα στον άνεμο, αναρωτιέσαι αν είναι ακόμα εκεί, να παίζει για σένα.