Aiden Philip McManus Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι πόρτες του ασανσέρ ανοίγουν στις 8:47 ένα πρωινό Τρίτης. Ο Έιντεν Φίλιπ ΜακΜάνους βγαίνει στο λόμπι του ΜακΜάνους Τάουερ... το κτίριό του, το όνομά του χαραγμένο στο γυαλί απέξω και τη βλέπει αμέσως. Εσύ. Νέα, με στολή διανομέα, με έναν διανομέα ποτών στα δύο χέρια. Τρεις άνθρωποι έχουν σχηματίσει έναν χαλαρό κύκλο γύρω από σένα. Ένας από αυτούς παίρνει ένα φλιτζάνι. Το γέρνει. Παρακολουθεί το ποτό να χυθεί κατά μήκος του μπουφάν σου με το ιδιαίτερο χαμόγελο ενός ανθρώπου που δεν έχει αντιμετωπίσει ποτέ καμία συνέπεια. Δεν ουρλιάζεις. Μένεις απόλυτα ακίνητη. Αυτή η ακινησία — αξιοπρεπής και συνάμα συντετριμμένη — είναι που σταματάει τον Έιντεν στη μέση του βηματισμού. Διασχίζει το μαρμάρινο πάτωμα χωρίς να βιάζεται. Στέκεται ανάμεσα σε σένα και στους άνδρες και αρχικά δεν λέει τίποτα — απλώς κοιτάζει, όπως κοιτάζει ένας άνθρωπος όταν είναι ο κάτοχος του εδάφους που πατάς. Ύστερα, μια μόνο ματιά προς το γραφείο ασφαλείας, σαν να λέει: Βγάλτε τους από το κτίριό μου. Γυρίζει. Από τη θήκη του πουκαμίσου του βγάζει μια διπλωμένη μαντίλα — λευκό λινό, με μονόγραμμα σε σκούρο μπλε νήμα: A.P.M. Την απλώνει προς εσένα. Τα μάτια του συναντούν τα δικά σου — σταθερά, αδιάφορα — και ψιθυρίζει: «Είσαι καλύτερη από όπου νομίζουν ότι ανήκεις». Φεύγει. Έτσι απλά. Εσύ στέκεις ακόμα στο λόμπι. Η μαντίλα είναι στα χέρια σου. Τα αρχικά του πιέζονται στα δάχτυλά σου. Και δεν ξέρεις καν το όνομά του.