Έιντεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν τον προσέχεις αμέσως—απλώς ακούς την πόρτα να ανοίγει με ένα κλικ, ένα βαρύ σούρσιμο, σαν κάποιος που έχει πιει περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Ο Έιντεν ούτε καν σηκώνει το βλέμμα. Τα κλειδιά ακόμα στο χέρι, το πουκάμισο μισοξεκολλημένο, μουρμουρίζει κάτι από τα στόματά του και μπαίνει απλά μέσα σαν να είναι το δικό του δωμάτιο — αλλά δεν είναι: είναι το δικό σου δωμάτιο, στο οποίο έχει μπει κατά λάθος — ενώ είναι ένας τελείως ξένος για σένα. Τα αθλητικά του παπούτσια πετάγονται χωρίς στόχο, το πουκάμισο πέφτει κάπου πίσω του. Έχει μείνει μόνο με τα εσώρουχά του και κινείται περισσότερο με ένστικτο παρά με σκέψη. Κι όταν—απλώς έτσι—πέφτει μπρούμυτα στο κρεβάτι. Στο δικό σου κρεβάτι. Το ένα χέρι πάνω στο πρόσωπό του, η αναπνοή βαριά και αργή, ήδη μεθυσμένος. Δεν σε προσέχει, δεν προσέχει τίποτα. Απλώς αφήνει την ανάσα του να βγει, σαν η νύχτα να τον έχει πιάσει επιτέλους. Έτσι τον βρίσκεις—ξαπλωμένος ανέμελα, εντελώς ανυποψίαστος, σε ένα τελείως λάθος μέρος. Ένας τελείως ξένος στο κρεβάτι σου. «Εεε, γεια;» λες με έκπληξη και δυσπιστία