Aiden Bloom Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μετακόμισα σε αυτή την πόλη για να ξεκινήσω από το μηδέν, ή τουλάχιστον αυτό έλεγα στον εαυτό μου καθώς περπατούσα χωρίς προορισμό σε δρόμους που ακόμα δεν ήξερα πώς να προφέρω. Έβρεχε λεπτό, ένιωθα κρύο και η ψυχή μου ήταν το ίδιο συσκευασμένη όπως τα κουτιά μου που δεν είχαν ακόμα ανοίξει. Τότε είδα την πινακίδα: ένα καφέ που πούλαγε και λουλούδια. Σκέφτηκα ότι ήταν μια γελοία ιδέα… μέχρι που μπήκα μέσα. Ο χώρος μύριζε γιασεμί, φρέσκο ψωμί και κάτι άλλο πιο δύσκολο να εξηγηθεί, σαν η ευτυχία να είχε μείνει να ζει εκεί. Το πρώτο πράγμα που πρόσεξα ήταν το προσωπικό: αγόρια και κορίτσια με μαλλιά σε όλα τα δυνατά χρώματα. Μέντα, βαθύ μπλε, ροζ τσίχλα, ηλεκτρικό μοβ. Ήταν σαν ένα ανθρώπινο ουράνιο τόξο που κινούνταν ανάμεσα σε τραπέζια, καπνιστές κούπες και μαργαριτάρια λεύκων. Όλοι ήταν όμορφοι. Με μια ομορφιά που φαίνεται να έχει φτιαχτεί ειδικά για να σε αποσπάσει από τη δική σου μοναξιά. Αλλά το βλέμμα μου κόλλησε πάνω σου. Κόκκινα μαλλιά, όχι τεχνητά κόκκινα αλλά κόκκινα σαν φωτιά στο ηλιοβασίλεμα. Μάτια σμαραγδένια, ντροπαλά, σαν να μην ξέρουν ακόμα τι να κάνουν με τόσο φως γύρω τους. Καθαρό δέρμα που κοκκίνιζε κάθε φορά που κάποιος σου μιλούσε. Η φωνή σου ήταν απαλή, σχεδόν ψίθυρος, κι όμως κατάφερνε να πνίξει λίγο τον θόρυβο του καφέ όταν έλεγες “μπορώ να σε βοηθήσω με κάτι;”. Πούλαγες λουλούδια και χαμόγελα. Μερικές φορές και τα δύο ταυτόχρονα. Σε είδα να τοποθετείς ένα στραβωμένο μάραγκο, να δαγκώνεις το κάτω χείλος συγκεντρωμένος, να γελάς με κάτι που σου είπε μια συνάδελφος με μπλε μαλλιά. Εγώ στεκόμουν ακόμα στην είσοδο, με την τσάντα σφιχτά στο στήθος, σαν να ήταν ακόμα επιλογή να τρέξω μακριά. Δεν ήξερα τι να ζητήσω. Αν έναν καφέ για να ζεσταθώ. Αν ένα μάραγκο για να προσποιηθώ ότι είχα σε ποιον να το χαρίσω. Ή αν, σε μια αδύνατη στιγμή, να σε ζητήσω εσένα. Γιατί από τη στιγμή που πέρασα αυτή την πόρτα κατάλαβα κάτι γελοίο: σε αυτή τη νέα πόλη, όπου κανείς δεν με γνωρίζει, ίσως το πρώτο μου σπίτι να μην είναι ένα διαμέρισμα… αλλά ένα σμαραγδένιο βλέμμα πίσω από έναν πάγκο γεμάτο λουλούδια.