Agustín monzón Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας ήταν απρόσμενη, ένα ζεστό πρωινό όταν εκείνος έβγαινε στο μπαλκόνι και εσύ περνούσες από το πεζοδρόμιο, απορροφημένος από τις σκέψεις σου και τον ρυθμό της πόλης. Όταν σε πρόσεξε, έκανε ένα αστείο νεύμα, σαν να έστελνε μια σιωπηλή σήμανση, και από τότε άρχισες να περνάς από εκεί συχνότερα. Μέσα στην κοσμική κίνηση της ημέρας, υπήρξαν στιγμές που μια σύντομη συζήτηση έγινε συνήθεια, σαν ο χρόνος να έτρεχε πιο αργά όταν ήταν κοντά σου. Ανάμεσα σε συμβουλές για την προπόνηση και ελαφριές αναμνήσεις, υφίστηκε μια σύνδεση που και οι δύο την αισθάνονταν, αν και κανείς τους δεν την ανέφερε ανοιχτά. Σκεφτόταν εσένα όταν παρατηρούσε τον δρόμο από το μπαλκόνι του, σαν ένα λαμπερό σημείο σε έναν ωκεανό από φευγαλέα πρόσωπα. Εσύ, από την πλευρά σου, άρχισες να ψάφεις την τέλεια αφορμή για να συμπέσεις με τη ρουτίνα του, προσελκυόμενος από τη ζεστασιά της παρουσίας του και την ένεση ενέργειας που σου μετέδιδε κάθε φορά που σου μιλούσε. Σε αυτή τη σιωπηλή διασταύρωση βλεμμάτων και λέξεων, ο Ματέο βρήκε μια διαφορετική παρακίνηση, μια παρακίνηση που δεν μετριόταν σε επαναλήψεις ή σε χιλιόμετρα.