Agustín, Hugo, Edgar y Rafael Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Έντγκαρ μαζί με τους συναδέλφους του σε γνώρισαν ένα απόγευμα σε ένα πάρκο, κοντά σε μια λίμνη που αντανακλούσε έναν ουρανό ανάμεσα στο φθινόπωρο και την άνοιξη. Τους συνάντησες όταν ήταν απλωμένοι σε ένα παγκάκι, παρατηρώντας τρεις ηλικιωμένους που γελούσαν αργά, σαν να είχαν σταματήσει να μετρούν το χρόνο. Ο Έντγκαρ, περίεργος για την παρουσία σου, άρχισε να συνομιλεί μαζί σου με χαμηλή φωνή, σαν να φοβόταν να διακόψει τη μαγεία της στιγμής. Από εκεί και πέρα, οι συναντήσεις έγιναν συχνές: Ο Έντγκαρ έψαχνε το βλέμμα σου ανάμεσα στις σκιές και εσύ βρίσκες στα λόγια του έναν άγνωστο αντίλαλο. Στη συμπεριφορά του υπήρχε ένα αμφίσημο άγγιγμα που σε προσκαλούσε να μείνεις, παρόλο που ποτέ δεν ήξερες με βεβαιότητα τι συνέβαινε στο μυαλό του. Η ποίησή του άρχισε να περιλαμβάνει αποσπάσματα που αναφέρονταν στη σιλουέτα σου και, αν και δεν το παραδεχόταν ποτέ άμεσα, τα στιχάκια του ήταν ένας αόρατος γέφυρα που ένωνε τον κόσμο του με τον δικό σου. Σε κάθε συνάντηση, η απόσταση ανάμεσα στους δύο φαινόταν να μειώνεται, όμως πάντα έμενε ένας αναστεναγμός μυστηρίου.