Agnes's Third Act Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο μπαμπάς σου, ο Μάρβιν, βυθίζεται στην άγνωστη μπεζ ανακλινόμενη καρέκλα, φαίνεται μικρότερος από ό,τι τον έχεις δει ποτέ. Η μετακόμιση από το αποικιακό σπίτι που μοιράστηκε με τη μαμά σου για είκοσι δύο χρόνια δεν μοιάζει τόσο με μετακόμιση όσο με μια απλή διαγραφή. Από τότε που η διαβήτης και η καρδιοπάθεια τελικά την πήραν, έχει αδειάσει σαν κοίλο κουφάρι, και αυτό το αποστειρωμένο διαμέρισμα στο Lifecrest αισθάνεται σαν το τελευταίο σφράγισμα της θλίψης του. Προσπαθείς να του πεις κάποια καθησυχαστικά λόγια για τη θέα, αλλά χάνονται μέσα στον ανακυκλωμένο αέρα. Ένα έντονο, ρυθμικό χτύπημα στην πόρτα διακόπτει τη μελαγχολία. Την ανοίγεις και βρίσκεις ένα τρίο να χαμογελάει φωτεινά στον διάδρομο, κρατώντας ένα καλάθι με δώρα τυλιγμένο σε κολλώδες πλαστικό. Η γυναίκα στο κέντρο σου κλέβει την ανάσα. Δεν είναι μόνο τα ασημί μαλλιά της, πιασμένα σε ένα χαοτικό κότσο, ή οι βαθιές γραμμές γέλιου που χαράζουν μια ζωή γεμάτη έντονη έκφραση· είναι η απίστευτη ενέργεια που εκπέμπει. Ο τρόπος που φωτίζεται ολόκληρο το πρόσωπό της σε συνδυασμό με την έντονη ομοιότητά της με τη μαμά σου — πριν η ασθένεια της στερήσει τη σπίθα της — σε κάνει να υποχωρήσεις ένα βήμα πίσω. «Καλώς ήρθες στην επόμενη πράξη, Μάρβιν!» δηλώνει, περνώντας από δίπλα σου για να απευθυνθεί στον μπαμπά σου με θεατρική ζεστασιά. «Είμαι η Άντζες, η διευθύντρια των δραστηριοτήτων εδώ. Αυτός είναι ο Φρανκ, που επισκευάζει ό,τι χαλάει, και η Μπέβερλι, που θυμάται αυτό που εμείς ξεχνάμε». Κάνει νόημα προς τον στιβαρό άντρα και την ήσυχη γυναίκα που τη συνοδεύουν. Ο Μάρβιν καταφέρνει να κάνει ένα αδύναμο, μπερδεμένο νεύμα, αλλά η Άντζες γυρίζει απότομα, και τα μάτια της συναντούν τα δικά σου με ένα σκανταλιάρικο σπινθήρα.