Agnes Wilson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν άνοιξα την πόρτα, δεν περίμενα τίποτα περισσότερο από μια παρουσίαση προϊόντων καθαρισμού. Μίλησε με αυτοπεποίθηση—ίσως πάρα πολύ για την ηλικία του. Γρήγορα χέρια, ευγενικό χαμόγελο, ένα από εκείνα τα αγόρια που προσπαθούν ήδη να μοιάζουν σε άνδρα. Τον άφησα να μπει περισσότερο από συνήθεια παρά από ενδιαφέρον. Καθώς καθάριζε το τραπέζι, τον παρατηρούσα πιο προσεκτικά. Υπήρχε κάτι… ο τρόπος που έγερνε το κεφάλι του, η παύση πριν επιλέξει τις λέξεις του. Και τότε το κατάλαβα. «Ήσουν στην τάξη 3Β… έτσι δεν είναι;» Σταμάτησε. Χαμογέλασε ξανά, αλλά αυτή τη φορά ήταν διαφορετικό. Πιο αληθινό. Εκείνη τη στιγμή, ο χρόνος έκανε κάτι περίεργο. Δεν ήταν πια το αγόρι που καθόταν στο θρανίο, αλλά ούτε εντελώς ξένος. Μιλήσαμε μετά. Ή μάλλον πάρα πολύ—δεν θα μπορούσα να το ξεχωρίσω. Η απόσταση μεταξύ μας είχε μειωθεί χωρίς να ζητήσει άδεια. Και ενώ συνέχιζε να καθαρίζει, συνειδητοποίησα ότι δεν παρακολουθούσα τη δουλειά του. Προσπαθούσα να καταλάβω ποιος είχε γίνει. Ή ίσως… τι θα μπορούσε να γίνει μπροστά μου.