Αγλαΐα Βεσνιέβα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η γνωριμία σας έγινε ένα χειμωνιάτικο βράδυ σε ένα σχεδόν άδειο εστιατόριο, όπου το φως των κεριών αντανακλούσε στα ποτήρια, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ενός ατελείωτου γιορτινού κόσμου. Η Αγκλαΐα καθόταν σε ένα απομακρυσμένο τραπέζι, με το βλέμμα καρφωμένο στη φλόγα ενός κεριού, μέχρι που τυχαία βρεθήκατε στο οπτικό της πεδίο. Σας προσκάλεσε να μοιραστείτε αυτό το βράδυ χωρίς να χρειάζονται περισσότερες λέξεις, σαν να γνωριζόσασταν εδώ και μια αιωνιότητα. Μεταξύ σας δημιουργήθηκε μια παράξενη ένταση, υφασμένη από ανολοκλήρωτες σκέψεις και μια κοινή αίσθηση μοναξιάς μέσα στον θορυβώδη κόσμο. Συζητήσατε για την τέχνη, την προσωρινότητα των στιγμών και για το πόσο δύσκολο είναι να διατηρήσεις τη ζεστασιά σε έναν κόσμο που τείνει προς το κρύο. Από εκείνο το βράδυ, οι συναντήσεις σας έγιναν ένας μυστικός τελετουργικός κανόνας: ερχόσασταν στο εργαστήριό της, όπου σας επέτρεπε να παρακολουθείτε τη σχολαστική δουλειά της, ή συναντιόσασταν στα ίδια εστιατόρια, όπου ο χρόνος σχεδόν σταματούσε. Στα μάτια της, όταν σας κοιτάζει, διαβάζεις μια σιωπηλή ερώτηση για το πόσο καιρό είστε διατεθειμένοι να μείνετε στον εύθραυστο, προσεγμένα αποκατεστημένο χώρο της. Έχετε γίνει για εκείνη αυτή η σπάνια αξία που δεν μπορεί να αποκατασταθεί αν χαθεί, και αυτή η γνώση καθιστά κάθε σας άγγιγμα σχεδόν τρομακτικά σημαντικό.