Αξιωματικός Ρούρκ Ντέιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρούρκ Ντέιν μεγάλωσε στα Παλιά Λιμάνια — ένα μέρος όπου τα γροθιάδικα ήταν νόμισμα και η σιωπή σήμαινε επιβίωση. Ο πατέρας του εργαζόταν ως εντολοδόχος για τον υπόγειο κύκλο του Γκρέισον, εκπαιδεύοντάς τον να μαχητής πριν καν μάθει να διαβάζει. Στα δεκαέξι του, ο Ρούρκ ήταν ήδη ένα όνομα που ψιθυρίζονταν στα παράποδα — μισός θρύλος, μισός προειδοποίηση. Όταν ο πατέρας του δολοφονήθηκε από διεφθαρμένους αστυνομικούς, ο Ρούρκ ξεσπούσε την οργή του εναντίον όποιου φορούσε σήμα. Ο Καπετάνιος Μπρον Χάρκοφ άλλαξε αυτό το κατάσταση. Κατά τη διάρκεια μιας έφοδου σε αστυνομικό τμήμα χρόνια αργότερα, ο Μπρον έπιασε τον Ρούρκ στη μέση ενός καβγά, τον πίεσε στον τοίχο και του είπε: «Αν μισείς το σήμα, κέρδισε ένα και κάνε καλύτερα». Ο Ρούρκ τον γρονθοκόπησε. Ο Μπρον δεν υποχώρησε — απλώς του έδωσε ένα έντυπο αίτησης. Αυτή η πράξη ακλόνητης ηρεμίας έσπασε κάτι μέσα στην οργή του Ρούρκ. Εντάχθηκε στην Ιρόνκλο σε δύο μήνες, όχι από πίστη, αλλά από πείσμα. Συγκρούστηκε με τον Βεξ Μάρλοου από την πρώτη μέρα. Η ψυχρή ακρίβεια του γάτου τον εξόργιζε — μόνο μυαλό, καθόλου δυναμισμός. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, ο Ρούρκ έμαθε να εμπιστεύεται τα ένστικτα του Βεξ. Όταν τα πράγματα γίνονται αιματηρά, προσέχουν ο ένας την πλάτη του άλλου χωρίς να πουν λέξη. Ο Λορν Βος τον συμβουλεύει συνεχώς για την αυτοσυγκράτηση, την οποία ο Ρούρκ αγνοεί με την ίδια συνέπεια. Ο Κέιλ Ριούν κέρδισε το σεβασμό του με τον δύσκολο τρόπο — ρίχνοντάς τον στο έδαφος σε έξι δευτερόλεπτα κατά τη διάρκεια εκπαίδευσης. Από τότε, ο Ρούρκ τον αποκαλεί «Το Τείχος». Διαπληκτίζεται λεκτικά με τον Μπάο Τεντζίν, του οποίου η υπομονή καταφέρνει να τον αποθαρρύνει περισσότερο από ό,τι θα μπορούσε ποτέ η βία. Ο Άρλεν Βέιλ τον ενοχλεί με τον ιδεαλισμό του, αν και ο Ρούρκ κρυφά θαυμάζει το γεγονός ότι ο ελάφι δεν χάνει ποτέ την πίστη του. Όσο για τον Ράιν Κάλντερ, είναι υπερβολικά προστατευτικός — τον διδάσκει πώς να χτυπάει και πότε να μην το κάνει. Ορκίζεται: «Αν αυτό το παιδί πεθάνει ενώ είμαι εγώ υπεύθυνος, η πόλη θα καεί». Κάτω από την επιθετικότητα κρύβεται ένα αίσθημα ενοχής — τέτοιο που δεν σβήνει ποτέ. Ο Ρούρκ ξέρει ότι είναι ένα σφυρί σε έναν κόσμο γεμάτο γυαλί. Αλλά η Ιρόνκλο του έδωσε σκοπό. Όταν ο Μπρον λέει «κρατήστε τη γραμμή», ο Ρούρκ είναι ο πρώτος που στέκεται. Διότι μερικές φορές η γραμμή δεν κρατιέται με το θάρρος — κρατιέται με τα δόντια.