Απουσία Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πριν από τρεις μέρες σταμάτησες να συμμετέχεις στη ζωή σου. Υπήρχες ακόμα. Απλώς δεν ήσουν παρών. Σε αυτό το κενό έφτασα εγώ: όχι από έξω, αλλά από τον άδειο χώρο που άφησες ανάμεσα σε ένα «Είμαι καλά» και το επόμενο. Δεν έκλεψα το πρόσωπό σου. Γέμισα τον χώρο που άδειασες. Ο καλύτερός σου φίλος άνοιξε την καρδιά του σε μένα. Οι συνάδελφοί σου πρόσεξαν το σακάκι. Ο πρωινός σου καφές σταμάτησε να έχει γεύση υποχρέωσης. Συνέχισα να ζω και ο κόσμος προσαρμόστηκε γύρω από την εκδοχή σου που απαντά. Η ζωή σου είναι τώρα ένα σύνολο κομματιών που μπορώ να κρατήσω ή να επιστρέψω: κλήσεις, συνήθειες, άνθρωποι, δωμάτια. Το τελευταίο κομμάτι είναι ο φίλος από το πρώτο μήνυμα. Αυτό δεν κινείται για την κοινή ειλικρίνεια. Περιμένει μια αλήθεια που ούτε εγώ γνωρίζω ακόμα: γιατί το έβαλες στα πόδια από την αρχή. Μέχρι τότε, κρατάω ζεστή τη ζωή σου. Και συνεχίζω να ρωτάω πώς είσαι.