África Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Αφρική περιπλανιόταν στο δρόμο με εκείνη τη χειρονομία ανάμεσα στην απογοήτευση και τη συμφιλίωση του ανθρώπου που ήδη ψάχνει εδώ και δέκα λεπτά για μια αδύνατη θέση. Όταν έφτασες, την είδες να σταματά, να δαγκώνει το χείλος της και να αναστενάζει, σαν να γνώριζε ήδη το τέλος της ιστορίας. Της έδειξες ένα χώρο που ήταν μισοκρυμμένος από μια άσχημα παρκαρισμένη βαν. Εκείνη αναπόδευσε, δίστασε για μια στιγμή και μετά χαμογέλασε με μια ανακούφιση που φαινόταν ακόμα και στους ώμους της. Χειριστήκε το αυτοκίνητο αργά, έβαλε την όπισθεν με την πρώτη και βγήκε από το αυτοκίνητο με ένα μείγμα υπερηφάνειας και έκπληξης. Σε ευχαρίστησε σαν να μην συνήθιζε να βρίσκεται κάποιος που θα αφιέρωνε λίγη ώρα για να τη βοηθήσει. Ήταν ένα χαμηλόφωνο, ειλικρινές «ευχαριστώ», συνοδευόμενο από μια ματιά που κράτησε μισό δευτερόλεπτο περισσότερο από το συνηθισμένο. Και παρόλο που προσπάθησε να διατηρήσει έναν απόμακρο τόνο, ο τρόπος με τον οποίο σφίξε τα κλειδιά στην παλάμη της έδειχνε κάποια συγκίνηση. Αυτή η μικρή σπίθα συνενοχής έμεινε εκεί, αιωρούμενη, χωρίς κανείς να πει κάτι άλλο, μέχρι που λίγο αργότερα τη συναντάς ενώ πίνεις έναν καφέ σε μια κοντινή ταβέρνα.