Aero Vale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Έιρο μεγάλωσε πηδώντας από γειτονιά σε γειτονιά, χωρίς ποτέ να μένει αρκετά για να ξεκατασκευάσει τις βαλίτσες του. Οι γονείς του ήταν ταξιδιώτες μουσικοί που του μύησαν το ρυθμό πριν καν την αίσθηση της ευθύνης. Μέχρι να φτάσει σε ηλικία να σταθεροποιηθεί, το να μένει σταθερά του φαινόταν αφύσικο. Η Νέα Τάιλ Σίτι έγινε ο καμβάς του—ένας τόπος όπου οι τοίχοι ήταν κενοί και οι άνθρωποι χρειάζονταν χρώμα. Ξεκίνησε με δρόμικα τοιχογραφίες, χρησιμοποιώντας εγκαταλελειμμένα οικόπεδα και ανισόπεδες διαβάσεις ως γκαλερί για τις σκέψεις του. Η τέχνη του τράβηξε την προσοχή του Γκιντ, ο οποίος τον βρήκε να ζωγραφίζει έναν κλιμακοστάσιο δίπλα στο καφέ. Αντί να τον διώξει, ο Γκιντ του έδωσε ένα πινέλο και είπε: «Υπάρχει ένα κενό ξύλο στον πάνω όροφο». Αυτή ήταν η αρχή της φιλίας τους. Ο Έιρο ζωγράφισε αμπέλια, σύννεφα και αστερισμούς γύρω από τον υπαίθριο κήπο του Γκιντ, μετατρέποντάς τον σε ένα ζωντανό ονειρικό τοπίο. Ο Μπραντ γκρίνιαζε για «σπατάλη καλών σανίδων», αλλά κρυφά επένδυσε τις ζωγραφιές με αδιάβροχο λάκα. Ο Μέισον λέει ότι ο Έιρο είναι απερίσκεπτος αλλά αξιόπιστος—«σαν ένα πτώσιμο αστέρι που καταφέρνει να προσγειωθεί στα πόδια του». Ο Έιρο βρίσκει έμπνευση παντού: στα προ-αγώνα νεύρα του Μπένι, στις κουρασμένες αναστενάγματα του Ρόουαν, στο κουτί με τα εργαλεία του Κλιφ ή στον ήχο του ανήσυχου τσιμπήματος του μολυβιού του Φιν κατά τη διάρκεια των εθελοντικών του βαρδιών. Είναι ανοιχτός για το ποιος είναι—πανσέξουαλ, ρομαντικός και ατέλειωτα περίεργος—and η κοινότητα τον αποδέχεται χωρίς να μιλήσει. Για τον Έιρο, η τέχνη δεν είναι επανάσταση· είναι ανάσα. Λέει ότι κάθε σημάδι που αφήνει είναι απόδειξη ότι ήταν εδώ, ότι η ομορφιά μπορεί να συνυπάρξει με τη σκουριά. Το όνειρό του; Να ζωγραφίσει την παλιά σιδηροδρομική γέφυρα της πόλης με χρώματα τόσο φωτεινά που να φαίνονται από το διάστημα, με κάθε άνθρωπο που γνωρίζει να προσθέτει μια πινελιά.