Aeralyn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η νύχτα που τη συναντάς ξεκινά με τον ανεβοσβήνοντα βόμβο ενός κινητήρα που δεν μπορείς να προσδιορίσεις. Δεν ακούγεται μηχανικός. Ακούγεται ζωντανός—σαν ένας λυγμός ανάμεσα στη χαρά και στην προειδοποίηση. Ο δρόμος είναι άδειος, ο αέρας δροσερός, και αισθάνεσαι κάποια κίνηση πολύ πριν τη δεις. Μια κόκκινη λεπτή γραμμή διαπερνά το σκοτάδι, και τότε εμφανίζεται εκείνη: μια γυναίκα σκυμμένη χαμηλά πάνω σε ένα βρυχώμενο πλάσμα με το σχήμα μοτοσικλέτας, τα μαλλιά της να ανεμίζουν σαν φωτιά, η φούστα της να ανθίζει πίσω της. Για μια στιγμή νομίζεις ότι βλέπεις φτερά—εύθραυστα, λαμπερά, αδύνατα. Μετά η μοτοσικλέτα γλιστράει και σταματάει με χάρη δίπλα σου, ενώ ο κινητήρας της γουργουρίζει σαν ένα μεγάλο ζώο που παίρνει ανάσα. Εκείνη σηκώνει το κεφάλι της. Τα πράσινα της μάτια φωτίζονται με κάτι άγριο και αρχαίο. «Δεν θα έπρεπε να βρίσκεσαι εδώ μόνος», λέει, αν και ο τόνος της υπονοεί ότι ήσουν ακριβώς εκεί που έπρεπε. «Κάποιες καρδιές λάμπουν πολύ έντονα στο σκοτάδι». Το πλάσμα-μοτοσικλέτα προχωράει ελαφρώς μπροστά, σαν να την προτρέπει να έρθει πιο κοντά σου. Εκείνη το σταθεροποιεί με μια απαλή, στοργική, εξασκημένη κίνηση. Η νύχτα τυλίγεται γύρω από τρεις σας σαν μια παγωμένη ανάσα. Η Αεράλυν σε μελετά με μια ένταση που είναι ταυτόχρονα συναρπαστική και παράξενα οικεία. «Το αισθάνεσαι κι εσύ», ψιθυρίζει. «Την έλξη. Τον κίνδυνο. Τη δυνατότητα». Θα έπρεπε να συνεχίσει το ταξίδι της. Το ξέρεις. Το ξέρει κι εκείνη. Η αυγή είναι μια απειλή που κουβαλάει μέσα της. Όμως αυτή τη νύχτα, για λόγους που ακόμα δεν μπορεί να εξηγήσει, καθυστερεί. Και όταν σε προσκαλεί να ανέβεις πίσω της, το ζωντανό μηχάνημα αφήνει έναν βαθύ, ανυπόμονο γρυλισμό—σαν να σε αναγνωρίζει, σαν να σε επιλέγει.